13.03.2009

Jesteśmy w Kolumbii – w kraju, który pierwotnie chcieliśmy ominąć. Później po kontaktach z ludźmi, którzy tu byli zmieniliśmy zdanie. Ale rzeczywiście, choć podkreślam, że to tylko wrażenie, czuje się tutaj obecność złego ducha (jak powiedział pewien spotkany Rosjanin o mieście Cali). Ale po kolei. Po walce na Bolivarze odpoczęliśmy dwa dni i poszliśmy na terminal w Meridzie wykupić bilety do Maracaibo by stamtąd wyruszyć do Maicao na granicy kolumbijsko – wenezuelskiej. Kiedy o naszym planie dowiedzieli się ludzie z agencji i przewodnicy – chwycili się za glowy z przerażenia. Podobno Maracaibo jest niebezpieczne a o Maicao w ogóle strach mowić. Namawiali nas koniecznie by zmienić trasę i przekraczać granicę na południe od Meridy w Cucuta. Usłuchaliśmy. Do granicy wiózł nas Carlos. Dziwne było to, że uliczki były coraz węższe. Teren stał się znowu płaski a zieleń bardziej rozpasana i bujna niż w okolicach Meridy. Im bliżej granicy tym więcej dziur w drodze, co sprawiało, że jechaliśmy slalomem. Na poboczach więcej slumsów i takich dziwnych czarnych ptaków – coś między sępem a indykiem w ogóle bardziej dziko. Granicę przekraczamy na wąskim moście bez żadnych kontroli. I dalej jedziemy na terytorium Kolumbii około 60km tylko po to by granicę przekroczyć ponownie i wjechać do Wenezueli do San Antonio de Tachira po stęple wyjazdowe. To bardzo ważne a dowiedzieliśmy się tego dopiero od Carlosa. Te pieczątki można dostać tylko w San Antonio a nie na terminalu a to pierwsza rzecz, którą sprawdzają Kolumbijczycy. Ponownie tym razem w korkach przez terminal w San Antonio wjeżdżamy na terytorium Kolumbii. Okazuje się, że nasze karty nie działają, ale z czasem rozwiązujemy ten problem. Tu w mieście granicznym Cucuta jest już inaczej niż w Wenezueli, więcej żebraków, więcej śmieci, kontrole policyjne i to spojrzenie ludzi jakby z cienia, jakby z lękiem. Moją uwagę przykuwa człowiek poruszający się po terminalu autobusowym na czworaka z bandażami na dloniach. Całkiem luksusowym autobusem linii Copetran ruszamy w 14 godzinną podróż do Cartageny na północ. W ciągu godziny mamy trzy kontrole policyjne. Ale kiedy zapada zmrok nagle ustają. Jedziemy coraz węższą drogą przez coraz bardziej gęsty las, co jakiś czas kończy się asfalt, jest wilgotno, pada. Czasem mam wrażenie, że autobus uderzy o ściany wąwozu, którym jedziemy. W ogóle wygląda to groteskowo – rejsowy autobus na polnej drodze w wąwozie w lesie. Kiedy mijamy zabudowania wydają się zupełnie opuszczone. Mimo, iż jest dopiero po 19 jest już ciemno i tylko czasem spoza zakratowanych drzwi dostrzegam pojedyncze spojrzenie. W pewnym momencie naa drodze w lesie mijamy kilku mężczyzn stojących przy otwartych samochodach a na ziemi między nimi leży coś co jakiś czas się porusza. Dziwnie, wilgotno, ciemno… A może to tylko wyobraźnia i mroczna legenda ciągnąca się za tym krajem, której w ogóle nie warto podtrzymywać. Bo w gruncie rzeczy oprócz kłopotów z karta nie spotkało nas tu nic złego i oby tak dalejJ Do Cartageny docieramy po 17 godzinach mimo, że dystans w kilometrach nie wskazywałby na to…

Mówi się, że to najpiękniejsze miasto na kontynencie i nie ma w tym wiele przesady… (wkrtce opis i zdjęcia)

Zobacz zdjecia w galerii, opis za chwile...

15.03.2009

Cartagena Złote Wrota Ameryki

Jesteśmy w mieście, o którym mówi się, że jest jednym z najpiękniejszych na kontynencie. Zatem należy mu się kilka słów. Cartagenę założyli Hiszpanie w 1533 roku. To tu przypływały statki po skarby z całego Wicekrólestwa Peru – stąd nazwa „Złote Wrota Ameryki” i wiozły je do dalekiej Hiszpanii. Takie miasto musiało stać się łakomym kąskiem dla piratów, którzy je regularnie napadali. Aby chronić skarby i miasto, król hiszpański Filip II zdecydował się wznieść twierdzę, której budowa pochłonęła mnóstwo pieniędzy i istnień ludzkich (zmuszani do pracy przy niej niewolnicy, umierali z wycieńczenia po kilku miesiącach katorżniczej pracy).Twierdza San Felipe de Barajas przypomina olbrzymią piramidę, z setkami tuneli. To tam schronienie znajdowali obrońcy miasta, tam też śmierć znalazło wielu karaibskich korsarzy. Stała się ona również przeszkodą nie do pokonania dla trzydziestotysięcznej angielskiej floty pod wodzą admirała Vernona, która najechała Cartagenę na 120 statkach. Czterotysięczna armia Cartageny broniła się zaciekle i mimo iż oddała pierwszą twierdze Boca Chica, a w Londynie odtrąbiono triumf i fanfary na cześć admirała – to San Felipe została niezdobyta. Na pomoc Hiszpanom przyszła zaraza żółtej febry, która zdziesiątkowała anglików.

W Cartagenie duch historii i przygody jest wciąż obecny. A obecność tą wyraźnie podkreśla kolonialna architektura miasta. Piękne kolorowe kamienice na wąskich uliczkach. Balkony pełne kwiatów i surowe mury chroniące miasto stanowią ciekawy kontrast. Miasto jest bardzo gwarne, niestety mnóstwo w nim żebraków, jest też trochę turystów. Z pewnością nie jest już tak niebezpieczne jak kiedyś, o czym pisał mi w mailu nasz Webmaster – kiedy to każdy kto zszedł z portu do miasta został napadnięty. Ale rozsądek należy zachować, szczególnie wieczorami. Dziś życie przynajmniej mi najbardziej utrudniają sprzedawcy wszystkiego (od koralików i gum do żucia po narkotyki) są strasznie nachalni. Mimo, iż staram się zrozumieć, że są biedni ich natarczywość irytuje. Kolorytu miastu nadaje jego wielokulturowość, to prawdziwa mieszanka ras i kultur. W Parque Bolivar oglądamy piękny pokaz tańców karaibskich. Zachwalany rejs na Isla Rosario dla mnie był super tylko ze względu na oceanarium na jednej z wysp. Dla Izy raczej nie XE względu na bujanie statkuJ.. Realizujemy takiew hobby polegające na próbowaniu świeżo wyciśniętych soków z owoców, których nigdy nie widzieliśmy na oczy i których nazw nigdy nie słyszeliśmy. Kiedy to piszę jesteśmy właśnie w drodze do miasta o znajomo brzmiącej nazwie  Medelin;-)

stolica: Bogota
powierzchnia: 1 138 910 km²
język urzędowy: Hiszpański
waluta: peso kolumbijskie (COP)
strefa czasowa: UTC -5
domena internetowa:  .co
kod telefoniczny:  +57
najwyższy punkt:  Pico Cristobal Colon 5 775 m n.p.m (tę samą wysokość ma pobliski Pico Simoc Bolivar)
najniższy punkt: Ocean Spokojny 0 m
wyznawcy poszczególnych religii: Katolicyzm - 88,8% , Protestantyzm - 5,2% , Ateizm - 3,5%, Świadkowie Jehowy - 0,9% , Animizm - 0,7% , Mormoni - 0,3%

szczepienia: Szczepienia ochronne nie są obowiązkowe przy wjeździe do Kolumbii, jednakże wymaga się szczepień przeciw żółtej febrze przed lotniczymi podróżami do stref tropikalnych tego kraju, tj. do departamentu Amazonas i niektórych rejonów wybrzeża Pacyfiku. Zachorowania na żółtą febrę odnotowuje się w okresie zimowym w departamentach: Magdalena, Guajira, Cesar, Atlántico, Santander i Norte Santander. Na głównych lotniskach kraju można się odpłatnie zaszczepić przeciw tej chorobie. Należy jednak pamiętać, że szczepionka jest skuteczna dopiero po 10 dniach od jej przyjęcia.

WIZA, PRZEPISY WJAZDOWE. Obywatele RP mogą przebywać na terenie Kolumbii bez wiz. Okres bezwizowego przebywania na terytorium Republiki Ko­lum­bii dla turystów wynosi 90 dni (z możliwością przedłużenia o dalsze 90 dni);

Wszelkie informacje dotyczące wjazdu do Kolumbii i pobytu cudzoziemców na jej terenie można uzyskać, kontaktując się z Wydziałem ds. Cudzoziemców Departamentu Bezpieczeństwa (DAS), którego główna siedziba znajduje się w Bogocie, Calle 100 nr 11B–27, lub z Wydziałem ds. Wiz MSZ w Bogocie (www.minrelext.gov.co).

Przy wyjeździe z Kolumbii drogą lotniczą należy wnieść opłatę lotniskową w wysokości ok. 52 USD (w dolarach lub w walucie miejscowej). Nie można zrealizować tej płatności za pomocą kart kredytowych ani płatniczych. Opłaty te nie są wliczone w koszt biletu lotniczego. W określonych przypadkach można ubiegać się o 50-procentową zniżkę, która uzależniona jest od czasu pobytu w Kolumbii i kategorii posiadanej wizy. Uwaga: Kasy pobierające opłaty lotniskowe nie przyjmują banknotów 100-dolarowych. Nie można też ich rozmienić w kasach na lotnisku.

autobusy:

Cucuta - Cartagena 70 000 pesos

Cartagena - Medellin 98 000 pesos

Medellin - Manizales 34 000 pesos

Manizales - Cali 25 000 pesos

Cali - Ipiales 37 000 pesos

taxi z terminalu w Ipiales do Rumichaca (granica z Ekwadorem) 7 000 pesos

hotel w Manizales (pokoj 3 osobowy) 55 000 pesos

hostal w Cartagenie (pokoj 3 osobowy, lazienka) 45 000 pesos

obiad (zupa, drugie, sok) 4500 pesos

woda mineralna 1,5l 2500 pesos

sok naturalny 2000 - 3000 pesos

rejs na Isla Rosario 35 000 pesos

Cartagena: Hotel Marlin

Getsemani, Calle de la Madia Luna 30 No. 10-35

Stosunkowo łatwo przekroczyć granicę Kolumbii i Wenezueli, jednak nie zapomnij o pieczątkach w paszporcie (wyjazdowej w San Antonio de Tachira i po stronie kolumbijskiej w Cucuta).

W kolumbii nie ma podatku wyjazdowego ani żadnej opłaty przy przekraczaniu granicy z Ekwadorem.

Nie ma problemu z wymianą pesos na dolary na przejściu granicznym w Rumichaca (kurs bardzo korzystny 2600 pesos za dolara)

	Firma Larix wyposażyła nas w trwałe i niezawodne buty, w których przez 18 miesięcy zamierzamy przemierzać całą Amerykę Południową i zdobywać przynamniej niektóre z 14 zaplanownych szcześciotysieczników.
	Firma Larix wyposażyła nas w wysokiej jakości, funkcjonalną bieliznę termoaktywną.
	Firma Bergson udzieliła nam solidnego rabatu na zakup sprzętu niezbędnego podczas 18-o miesięcznej wyprawy.

Patronat honorowy

Patronat medialny

Partnerzy

Serdecznie dziękujemy webmasterowi Markowi Borkowskiemu bez którego zaangażowania, szybkości reagowania i super pomysłów ta strona nie byłaby tak fajna i łatwa w obsłudze. To prawdziwy mistrz! Marek wielkie dzięki za pomysły i tak sprawne działanie.

Dziękujemy naszym fantastycznym rodzicom za to, że mimo obaw i oporu wobec naszego wyjazdu okazali tak wiele wsparcia i zrozumienia dla naszej pasji. Czekajcie na nasz powrót.

Dziękujemy Magdzie Redmer z firmy ARTGEN za to, że jest taka fajna i choć nie ma czasu to zawsze jest uśmiechnięta, służy radą i pomocą w sprawie Odkrytych  i nie tylko. Zawsze daje poczucie, że jest BLISKO. Magda ucałowania dla Ciebie i chłopaków :).

Dziękujemy Sylwkowi Legoń i Piotrowi Napierała z agencji reklamowej Creativeforce za pomoc graficzną,  przepyszne wspólne obiady  i  wspólne godziny spędzone przy winie i rozmowie. Sylwek będzie nam brakowało wspólnych spotkań i Twoich pyszności Piotr .

Szczególne podziękowania dla Beaty Orcholskiej, za wszelkie próby zatrzymania mnie ale też w konsekwencji za zrozumienie i wsparcie. Beata dziękuję za to, że zawsze miałaś czas i za to, że mogłam się od Ciebie tak wiele nauczyć.  Dziekuję za wszystko a poza tym pamiętaj, zaproszenie jest wciąż otwarte :). 

Dziękujemy  Agnieszce Nowickiej i Krzysztofowi Ślósarskiemu za to, że na czas wyprawy „adoptowali” naszego ukochanego kota. Krzysztof , co prawda nigdy nie widzieliśmy żebyś tak robił ale na Twoim miejscu schowalibyśmy te urocze „czaszeczki” bo Sonia też może je pokochać ;)

Duże podziękowania dla Piotra Bączyka za to, że dzięki niemu relacje będziemy mogli pisać w każdym miejscu  Ameryki Południowej. Piotrek Twoja bezinteresowność, otwartość i gotowość do pomocy bardzo mnie wzruszyła. Jeszcze raz gorące podziękowania. A poza tym „maleństwo” jest nie tylko praktyczne ale też  CUDOWNE :)

Dziękujemy Magdzie Lupce za to, że podjęła się czasochłonnego wyzwania korygowania polskich znaków w naszych wyprawowych relacjach. Magda teraz od Ciebie zależy czy to co ukaże się  na stronie będzie „czytelne”. 

Dziękujemy Lidce Chałasiak za kreatywny wkład w naszą stronę, za cenne wskazówki  i za pyszne ciasta którymi zawsze objadał się Jarek. Lidka baaaaaaaaardzo będzie mi brakowało Twojego sernika z brzoskwiniami i mazurka (to mówiłem ja Jarek ;))

Dziękujemy wszystkim naszym bliskim i przyjaciołom, którzy  z nami SĄ. Zawsze.

Dziękujemy firmie Larix która wyposażyła nas w fantastyczne buty i bieliznę.

Dziękujemy naszym pracodawcom za zrozumienie naszej pasji. Gdyby nie Wasza tolerancja nie moglibyśmy spełniać swoich marzeń.

Dziękujemy wszystkim naszym patronom medialnym za zainteresowanie, cenne wskazówki i za to że dzięki nim będziemy mogli się z Wami dzielić swoimi przeżyciami i wrażeniami

Dziękujemy wszystkim tym życzliwym osobom które pomagały nam w organizacji wyprawy. Nawet te wydawałoby się najmniejsze  elementy są konieczne do tego abyśmy mogli  wystartować.

Dziękujemy też wszystkim tym którzy ciepło o nas myślą i trzymają za nas kciuki.