19.09.2009

Żaba na liściach koki.

Obiecaliśmy sobie, że więcej na wulkany wchodzić nie będziemy. To znaczy Iza sobie obiecała, bo moje rozważania dotyczyły tego czy w ogóle gdzieś wysoko wchodzić za wyjątkiem siódmego piętra na os. Rusa w Poznaniu.

Zapytamy tak tylko by wiedzieć – ile kosztuje transport z Arequipy pod wulkan Ampato. Odpowiedź 350 dolarów utwierdziła nas w postanowieniu.

Ale przypadkowa rozmowa z człowiekiem imieniem Eduardo szybko zmieniła nasze plany. Powiedział, że zna człowieka z wioski Cabanaconde w kanionie Colca, który może nas zaprowadzić pod górę, ale nie drogą którą się zwykle wchodzi. Powiedział, że to stara droga Inków, od zachodu, którą wchodził orszak z Juanitą – 12  letnią dziewczynką, która została Capacocha – złożona w ofierze na szczycie Ampato. Stała się sławna prawie 600 lat po swojej śmierci, gdy tuż pod szczytem Ampato odnalazł ją antropolog Johan Reinhardt. Zobaczyłem ten błysk w oczach Izy. Błysk, którego już dawno z doświadczenia powinienem się bać. Ale nie byłem zbyt czujny i już po chwili Ampato wydawał mi się jakoś ciekawszy, nie tak wulkaniczny a lodowiec na nim całkiem duży. A i Izie umknęło to, że brała antybiotyk i że to może nie pora na tak sporą górkę… Juanita i tajemnica jej śmierci zrobiły swoje.

„Wiesz ten człowiek jest trochę dziwny – taki… tradycyjny” – powiedział Eduardo. Nie usłyszałem…

Do Cabanaconde przyjechaliśmy ok. 8 wieczorem autobusem wypełnionym w połowie miejscowymi Indianami, w połowie turystami zmierzającymi do kanionu Colca. Polak tutaj to prawdziwe panisko. Wszyscy podkreślają jak wiele nasi rodacy zrobili eksplorując i odkrywając kanion dla świata. Jak wiele robią nadal (chociażby wyprawa w tym roku, czy projekt badawczy Condesuyo). Kilka dni później, zataczając się ze zmęczenia na stokach Ampato, myślałem: „przecież panów się tak nie traktuje”.

Remijio na plac przysłał po nas swoją żonę. A w ten sposób tradycyjny – pomyślałem. Po przywitaniu się, zaczął wyrzucać z plecaków jedzenie, które przywieźliśmy. Nasz plan żywieniowy na wyprawie na Ampato legł w gruzach. Ale jeszcze wtedy myśleliśmy, że on weźmie coś w zamian. Wziął, coś absolutnie niezbędnego, świętego, co miało zastąpić jedzenie, picie. Coś co miało dać nam siłę, uchronić przed wszelkim niebezpieczeństwem, zapewnić zdobycie szczytu i bezpieczny powrót – LIŚCIE KOKI OCZYWIŚCIE!

Zabrałem tylko pół pojemnika gazu, bo zapewniał, że ma kuchenkę turystyczną – to też pewnie były liście koki. Kiedy pierwszego wieczora po całodniowym trekkingu zjedliśmy jedną chińską zupkę na troje, stwierdziłem, że albo natychmiast uwierzę w moc koki, albo nie doczołgam się nawet do stóp wulkanu. Aha brak jedzenia i wody oprócz koki zastępowaliśmy też alkoholem jampi (nie chcę wiedzieć z czego i jak robionym).

„Miałem sen. Śniła mi się stara kobieta, która powtarzała: zapłać mi! Musimy się dobrze przygotować do złożenia ofiary dla Apu Ampato (bóstwo góry).” Ok., pomyślałem, tylko ciekawe z czego. I tu Remiego nie doceniłem: liście koki, tłuszcz wikunii, kukurydza, aromatyczna ccunuca, papierosy, jampi, złotko i sreberko (imitujące odpowiednio złoto i srebro) i konfetti. To wszystko miało nam zapewnić przychylność Ampato. Ułożone na niewielkiej kamiennej platformie – podpalamy. W tym samym czasie Remi prosi bogów gór Ampato, Subancaya i Hualca Hualca o przychylność i zgodę na wejście. Gdy tłuszcz wikunii głośno trzaska w ogniu powtarza: „gracias, gracias”. Popijamy nad tym jampi (ponoć to ważne) i wydmuchujemy papierosowy dym w kierunku gór i … pod ubranie (ponoć to ważne). „Gdy nie dasz Apus ofiary, wezmą ją sobie same” – mówi Remi. Iza mówi, że jej śniła się mała dziewczynka sama w przedszkolu, trochę smutna. „Juanita” – bez wahania odpowiada Remi. Mówi o tym, że więcej czuje i widzi gdyż jest kimś na kształt szamana bo urodził się nogami do przodu. Ja z braku jedzenia i wody już sam nie wiem czy wybuchnąć śmiechem czy bardziej uważnie wsłuchiwać się w to co mówi Remi. Wymuszamy kolację złożoną z zimnych parówek i idziemy spać. Przed atakiem szczytowym Iza opowiada Remiemu swój sen o cętkowanym kocie, który później przeistoczył się w cętkowanego człowieka. Remi pobladł i powiedział, że powie później co to znaczy. Świt i dzień to koszmar w pyle wulkanicznym i penitentach pod szczytem. A w głowie wielki znak zapytania. Jak potężną siłą jest wiara i motywacja? Jak to możliwe, że 600 lat temu na szczyt o wysokości 6288m wchodzili ludzie w sandałach z podeszwą ze skóry i sznurka? Jak to możliwe, że weszła tam dwunastoletnia dziewczynka by wypełniło się jej przeznaczenie, by stała się capacocha – ofiarowana bogom. Te myśli i mi dodają sił. Tutaj w Peru, w kanionie Colca między historią a dniem dzisiejszym, między światem zmarłych i żywych, między tym co we śnie i tym co rzeczywiste „jest tylko cienka czerwona linia”.

- Remi, co znaczy cętkowany kot przeistaczający się w cętkowanego człowieka?

- Diabeł, oczywiście.

A Ampato w języku keczua znaczy „żaba”

(zdjęcia w galerii, szczegóły już niedługo w zakładce Informacje praktyczne)

Przeczytaj tez relacje Izy

http://www.goryonline.com/blogwpis-2558

17.09.2009

„Ari quipay” (w keczua – tak, zatrzymajcie) krzyknął Inka Mayta Capac do swego orszaku, oczarowany pięknem doliny, którą podążał. „Ariquepa” (w ajmara – miejsce ze spiczastą górą – Misti) – mówili mieszkający w okolicy Ajmarowie. „ Szlachetne Lojalne i Wierne Miasto Wniebowzięcia Matki Boskiej z Pięknej Doliny Arequipa” – taki tytuł nadał miastu w 1541 roku król Hiszpanii. Ciudad Blanca – Białe Miasto z pewnością jest do dziś jedną z pereł Ameryki Południowej. Dumni z tego mieszkańcy na pytanie: „Jesteś z Peru?”, odpowiadają: „Nie, z Arequipy!”

Położone u stóp wulkanów Misti i Chachani miasto jest pełne zabytkowych, kolonialnych budowli (jak chociażby kościół La Compania, Katedra, Monasterio Santa Catalina, Casa Ricketts, Casona Iberry, Monasterio de la Recoleta i wiele innych). Jest intelektualną i naukową stolicą kraju, z mnóstwem ciekawych muzeów i wystaw. Dla nas najciekawsze było Museo Santuarios Andinos z osławiona Juanitą. Miasto jest też znakomitą bazą wypadową dla wycieczek na Misti, Chachani, Ampato, do Kanionu Colca i Cotahuasi, czy petroglifów Toro Muerto. To miejsce w Peru trzeba zobaczyć.

09.09.2009

Jutro idziemy na Ampato 6288 mnpm. To wlasnie ten szesciotysiecznik na na ktorym znaleziono mumie 14 letniej dziewczynki. Znaleziono ja pod szczytem bo Inkowie nie wchodzili na szczyty gor aby nie
niepokoic bogow. Postanowilismy isc droga Inkow czyli ta ktora w swoja ostatnia podroz wyruszyla Juanita (tak miala na imie dzieczynka a przynajmniej tak nazywa sie dzis jej mumia). Nikt ta droga nie chodzi i nie ma info w necie. Zobaczymy jak bedzie. Trzymajcie kciuki!!!!!!

A przy okazji ZATANCZMY :D
http://www.youtube.com/watch?v=zlfKdbWwruY

Serdecznie pozdrawiam Szymona z ktorym mijamy sie w tym niezwyklym kraju. Szymon do zobaczenia :D.

08.09.2009

Jestesmy w Arequipa. Piekne miasto choc moja uwage zwraca najwieksza atrakcja tego miasta - PIEKNE KOBIETY. Dawno nie widzialem tyle piekna na ulicy. Panowie....przyjezdzajcie :).

Serdecznie pozdrawiamy Anie i Krzyska w Wroclawia. Fantastycznie bylo Was spotkac i do zobaczenia next time.

07.09.2009

Chullpas de Silustani

Około 34 kilometry na północ od Puno niedaleko drogi do Juliaca leży Silustani. Ta tajemnicza nekropolia położona na wzgórzu nad Lago de Umayo, to zespół chullpas (grobowców) należących do kultury Colla, choć miejsce to było używane również później przez Inków, którzy zajęli te tereny. Chullpas w Silustani to wieże (w większości na planie koła) z kamieni do 12 metrów wysokości, w których lud Colla oraz Inkowie chowali ciała swych dostojników. Niektóre z nich są świetnym przykładem znakomitej roboty kamieniarskiej (przypominającej tą ze Świątyni Słońca w Cusco, czy ze Świętej Doliny). Tajemnicze wieże, dostojne i ciche kryją pewnie jeszcze wiele tajemnic.

06.09.2009

Tradycyjni Indianie i mieszkańcy małych wiosek wierzą, że robiąc zdjęcie kradniesz ich duszę. Znane są nawet przypadki gdzie ceną jaką turysta zapłacił za zrobienie zdjęcia było życie.>

Zobacz galerie zdjec "Skradzione dusze"

http://www.goryonline.com/blogwpis-2533

Titicaca – Święte jezioro, czczone przez wieki przez wszystkie cywilizacje zamieszkujące jego brzegi (Tiwanakota, Ajmara, Kolla, Uros, Inków i wiele innych). Dziś zaliczane do siedmiu naturalnych cudów świata. To najwyżej (3812m npm) położony akwen żeglowny na świecie. Jezioro ma powierzchnię 8560km2, długość 165km i szerokość do 60km, maksymalna głębokość to 283m.

Titi – puma, caca – szara to nazwa pochodząca z języka ajmara. I ciekawostka na zdjęciu satelitarnym, przy niewielkiej pomocy w postaci obrysowania kształtu wygląda rzeczywiście jak… kot. Ale przecież dawni mieszkańcy tych rejonów nie mogli tego widzieć. Jezioro wrosło w wierzenia i kulturę ludów zamieszkujących te tereny. Przez wieki rozwijały się tutaj cywilizacje, z których część pozostawiła po sobie bardzo wyraźne ślady jak choćby Tiwanakota (patrz relacja z Tiahuanaco – wyprawa Za Bramą Słońca – Boliwia 2007) i takie, o których wiemy naprawdę niewiele. Legendarny założyciej dynastii Inków mityczny Manco Capac i jego siostra – żona Mama Ocllo narodzili się na Wyspie Słońca, a z toni jeziora wyszli bogowie ze Słońcem na czele.

Dziś północne brzegi jeziora zamieszkują Indianie Keczua (czyli potomkowie Inków), południowe Indianie Ajmara, a pływające wyspy w okolicach Puno zamieszkuje niewielka grupa (ponad 2000 osób) Indian Uros. Legenda mówi, że żyli tu zanim przybyli Amara, Keczua (czyli Inkowie) nawet zanim zaczęło świecić słońce. Dziś nie mówią już własnym językiem, posługują się ajmara. Jednak zachowują swoje zwyczaje i odrębność kulturową, chociażby dzięki temu, że żyją na pływających wyspach. Dostać się tam można tylko dzięki zorganizowanym wycieczkom i zwiedza się je z przewodnikiem. Ktoś w Internecie określił to jako największy kicz Peru. Trudno się z tym do końca zgodzić, bo choć podczas odwiedzin jest kilka momentów mocno żenujących, to jednak sposób w jaki ludzie ci radzą sobie dzięki turystyce, żyjąc w tak trudnych warunkach i pielęgnując odrębność kulturową – robi wrażenie.

Wyspy Uros to grupa około 50 pływających wysepek w pobliżu Puno. Jak powstają? Indianie wycinają bloki z korzeni trzciny totora o wielkości około 10 na 10 metrów i łączą je przy pomocy kawałków drewna eukaliptusowego w większe kompleksy. Ta część znajduje się pod wodą, na zewnątrz układają trzy albo więcej warstw ściętej trzciny totora, te warstwy uzupełniają co jakiś czas. Chodzenie po wyspie przypomina stąpanie po gąbce. Wyspy kotwiczą w określonym miejscu przy pomocy wielkich pali eukaliptusowych. Dzięki temu wiatr i fale nie przesuwają ich zbyt daleko. Totora to roślina uniwersalna: buduje się z nich wyspy, buduje się z nich domy, można ją jeść, wysuszoną można palić w ognisku, popiół używa się w „toaletach”. Indianie żyją głównie ze sprzedaży rękodzieła turystom oraz ze sprzedaży ryb w Puno.

Wyspa Taquile położona nieco dalej w głębi jeziora to naturalna wyspa. Zamieszkują ja Indianie Keczua. Ogromne wrażenie robi zorganizowanie niewielkiej społeczności i zachowane przez wieki zwyczaje. W przeciwieństwie do Ajmara , widoczna jest wyraźna różnica między pozycja mężczyzny i kobiety. Tu kobieta zawsze podąża kilka kroków za mężczyzną. Mężczyźni siedzą razem przy stołach, kobiety nieopodal na ziemi. Charakterystyczny widok to spacerujący, czy siedzący mężczyźni dziergający na drutach swoje czapki. Osoby ważne noszą czarne kapelusze. Kawalerowie czapki czerwono – czarne, a mężczyźni żonaci czerwone. Ponadto ci żonaci w jednej warstwie swego pasa mają wplecione włosy małżonki. Pasy pełnią oprócz ozdoby pełnią też ważną rolę praktyczną. Na wyspie nie ma środków transportu ani zwierząt pociągowych i wszystko najczęściej noszone jest na plecach. W związku z tym pas stanowi bardzo ważne wzmocnienie kręgosłupa. Mała społeczność funkcjonuje bardzo sprawnie, a wszystkie problemy rozwiązywane sa wewnątrz niej.  

Krótka historia pewnego miasta

Nikt nie wie jak naprawdę nazywało się to miasto. Konkwistadorzy nigdy tu nie dotarli, więc nie spisali tego w swoich kronikach. Czterysta lat później trafił do niego historyk Hiram Bingham, podróżujący po Ameryce śladami Simona Bolivara. Kiedy dotarł do Peru, zainteresował się cywilizacją i kulturą Inków. Postanowił odnaleźć Zaginione Miasto – ostatnią stolicę Inków – Vilcabambę. Wyruszył z Cusco na północny wschód, bo właśnie tam przez góry w kierunku dżungli wycofał się Manco Inka po zdobyciu przez Hiszpanów Cusco. Ekspedycja ruszyła wzdłuż doliny Urubamby (Valle Sagrado – Święta Dolina). W pobliżu dzisiejszego Aguas Calientes ekspedycja natknęła się na niewielkie ruiny. Mieszkający w pobliżu campesino, powiedział, że wyżej w górach nad doliną znajdują się dużo większe ruiny. I zaprowadził tam Binghama w zamian za… jednego sola. Widok, który zobaczył zapewne odebrał mu mowę ( a myślę tak, gdyż nawet dziś ryczące, wyjące i rżące stada turystów milkną na chwilę patrząc na ten widok). Ujrzał doskonale wręcz zachowane miasto, z zabudowaniami religijnymi, mieszkalnymi i tarasami rolniczymi położone jak w wielkim siodle między dwoma szczytami. Wokół roztaczał się niesamowity widok na strome gęsto zarośnięte góry, zatopione w zupełnej ciszy. No, nie do końca gdyż na terenie ruin mieszkały sobie dwie indiańskie rodziny, które z pewnością nie zadawały sobie pytania o przeszłość budowli, z których korzystały.

Hiram Bingham uznał, że to Vilcabamba. Pomylił się. Vilcabambę odnalazł już wcześniej około 100km na północny wschód, choć nie zdawał sobie z tego sprawy. Czym zatem było miasto, kiedy powstało, dlaczego opustoszało? To zaledwie kilka pytań z całego ogromu, jaki zrodziło jego odkrycie.

Dziś wiemy, że powstało około 1440 roku za panowania największego z inkaskich wodzów Pachacuti – twórcy imperium.

Czym było? Niektórzy twierdzą, że schronieniem dziewic słońca, gdyż 80% znalezionych tam szkieletów i mumii należało do kobiet. Inni uważają, że pełniło funkcje strategiczno obronne. Jeszcze inni, że było „letnią” rezydencją Pachacuteka. Najprawdopodobniej jednak było centrum religijno-administracyjno-astronomicznym. Najprawdopodobniej…

Dlaczego po zaledwie stu latach zostało opuszczone? Bo wyschło źródło zasilające miasto w wodę – to jedna z hipotez. Zostało opuszczone, a miasta i twierdze na Szlaku Inków celowo zniszczone przez Manco Inkę po to by Hiszpanie nie odnaleźli położonej dalej Vilcabamby – to kolejna hipoteza.

Dziś wiemy, że nie było odosobnioną twierdzą wysoko w odludnych górach. Kolejne ekspedycje odkryły wiele innych ruin wzdłuż całej Świętej Doliny i dalej na północny wschód w kierunku dżungli. Było prawdopodobnie ważnym centrum administracyjnym i religijnym. Prawdopodobnie…

Nie spróbuję nawet opisywać samego miasta i budowli, które się w nim znajdują. Bo to temat na książkę. Kolejne odkrycia na terenie miasta i wokół rodzą kolejne pytania i niesamowite hipotezy.

Nikt nie wie jak naprawdę nazywało się to miasto. Dziś od nazwy szczytu, pod którym leży nazywamy je Machu Picchu.

(zdjęcia w galerii, informacje o dojeździe, trekkingu w informacjach praktycznych)

Przeczytaj tez relacje Izy z Machu Picchu

http://www.goryonline.com/blogwpis-2438

Święta Dolina Inków to rozciągająca się na północ i wschód od Cusco, jest wręcz najeżona inkaskimi ruinami i innymi artefaktami. Niektórzy badacze twierdzą, że jest ona odzwierciedleniem Drogi Mlecznej, a budowane w niej osady, miasta i twierdze odzwierciedlają obraz nieboskłonu. Inną ciekawostką jest to, że miasta budowano w taki sposób, że ich kształt odzwierciedla kształty zwierząt (nazwami znanych sobie zwierząt Inkowie nazywali też konstelacje gwiezdne). I tak inkaskie Cusco (czy raczej wtedy Qosqo) wybudowano na planie Pumy, Ollantaytambo oglądane z wzniesienia po przeciwnej stronie odzwierciedla alpakę, a Machu Picchu oglądane z góry przypomina kondora.  Położenie każdego z miast pokazuje jak świetnymi astronomami, rolnikami, budowniczymi byli Inkowie. Ollantaytambo zbudowane jest tak, że każdego roku 21 czerwca w dniu przesilenia słońce pojawia się dokładnie w miejscu „oka alpaki”. W świętej dolinie panuje łagodniejszy klimat niż w Cusco, dlatego stanowiła ona świetne zaplecze rolnicze dla inkaskiej stolicy. Wspaniałe tarasy uprawne można podziwiać niemal przy każdych ruinach. Inne rośliny uprawiano na górnych tarasach, inne na dolnych – w zależności od ich ciepłolubności. W Pisaq tarasy zajmują ogromną część zbocza góry. W Ollantaytambo zdumienie budzi 40 tonowy blok skalny niegdyś ozdobiony siedmioma kamiennymi głowami pumy (zniszczonymi przez Hiszpanów). Podziw budzi dlatego, że pochodzi ze skał po drugiej stronie doliny. Jak został przetransportowany skoro Inkowie nie znali koła? Inkowie budowali rampy po których transportowano ogromne bloki skalne. Ale jak przekroczyli rzekę? Badacze zauważyli, że w pobliżu fortecy rzeka Urubamba tworzy niewielki łuk. Po przyjrzeniu się temu miejscu, stwierdzili, że gdy kamień dotarł do rzeki, wykopali kanał, swego rodzaju obejście. Zamknęli koryto rzeki, przesunęli kamień dalej. Otworzyli stare koryto ponownie i tym sposobem 40 tonowy kamień znalazł się po drugiej stronie rzeki.

Każde miejsce w Świętej Dolinie budzi podziw dla rozwiązań i pomysłów inkaskich inżynierów, astronomów, rolników. A historie z nimi związane wydaja się jak z baśni.

Cusco

Mimo ogromnego turystycznego tłoku, naprawdę warto zobaczyć Cusco. To piękne kolonialne miasto, z wąskimi brukowanymi uliczkami, pięknymi kościołami, kamienicami z ozdobnymi balkonami, powstało na miejscu inkaskiej stolicy. Hiszpanie z równym zapałem kradli złoto z inkaskich świątyń i pałaców, co niszczyli ograbione miejsca. W imię wiary katolickiej biskup nakazał zniszczyć wszystko co przypominało pogańską wiarę w Słońce. Ale nie do końca się udało. Mury okazały się tak świetnie zbudowane, że Hiszpanie na starych inkaskich stawiali swoje budowle. Chwila prawdy przyszła w 1650 roku kiedy trzęsienie ziemi zniszczyło prawie 50 procent miasta a mury inkaskie pozostały nietknięte. Chichot historii słychać do dziś, bo wszyscy turyści i miejscowi oglądając kościół Santo Domingo postawiony na olbrzymich murach inkaskich i tak mówią i myślą Quoricancha – Świątynia Słońca

W Cusco każdy znajdzie coś dla siebie: piękna architektura, wspaniałe zabytki, świetne knajpki, dyskoteki, puby. Trochę drogo, ale naprawdę warto.

 12.07.2009

Polacy w Peru.

W chwili kiedy wjechaliśmy do Peru okazało się, że naszym najlepszym ambasadorem jest Jan Paweł II. „Papa Polaco” mówili legitymujący nas urzędnicy uśmiechając się szeroko i przyjaźnie.  Innym często pojawiającym się nazwiskiem jest Ernest Malinowski, któremu Peruwiańczycy do dziś wdzięczni są za budowę transandyjskiej linii kolejowej (swoją drogą to najwyżej położona linia kolejowa a świecie 4818 m npm). Dziś wszystkie dzienniki peruwiańskie piszą o polskiej ekspedycji naukowej w Kanionie Colca. Jesteśmy tu mile widziani a zdanie „soy Polaca/Polaco” otwiera peruwiańskie serca. I trzeba przyznać, że chyba coraz częściej ciekawość świata prowadzi nas właśnie do Peru.  Peru to pierwszy kraj w Ameryce Południowej w którym czuję, że mogłabym zamieszkać. Otwartość ludzi, fantastyczne krajobrazy, cudowne góry, pełna dzikich zwierząt dżungla i historia pełna tajemnic. Tym bardziej cieszy mnie, że właśnie tu, w tym niezwykłym kraju spotykamy Polaków. W Huaraz oprócz oczywiście Jarka Botora i Kamila z którymi byliśmy umówieni spotkaliśmy przesympatycznych, pełnych entuzjazmu i ciekawości świata rodaków. Asia, Robert i Krzysztof z Wrocławia (właśnie dziś wracają do kraju). Team krakowsko-wrocławski Agnieszka, Beata, Andrzej, Marek i Krzysztof. A wszyscy pełni pasji.

Tu w Cusco spotkaliśmy Martę i Łukasza z Warszawy. Fantastycznie spotykać takich ludzi. a jedyna rzecz której żałuję, to, że mieliśmy tak mało czasu. Choć mam nadzieje, że to nic straconego i nasze drogi jeszcze kiedyś się spotkają :D. Kochani, fantastycznie było Was wszystkich poznać. Pozdrawiamy Was gorąco i …….do zobaczenia gdzieś, kiedyś w świecie :D.

Pozdrawiamy też serdecznie chłopaków których spotkaliśmy w Huaraz a później nasze drogi ponownie skrzyżowały się kiedy jechaliśmy do Ica a oni do Boliwii na Sajamę. Mamy nadzieje, że Nevado Sajama zdobyte bo trzymaliśmy kciuki :D. 

08.07.2009

Kiedy 30 lat temu naukowcy przybyli na równinę w pobliżu rzeki Chauchilla na południe od Nazca zastali niesamowity i przerażający widok. W promieniu kilku kilometrów na pustyni walały się rozrzucone kości, tkaniny, kawałki ceramiki i mumie. Taki wygląd cmentarzyska to efekt działalności haqueros – największej plagi Peru. Rabusie grobów działali w tym regionie już od ponad 200 lat. Ich celem były skarby ukryte w grobowcach – przede wszystkim wyroby ze złota i srebra. Cała reszta ich nie interesowała, więc pozostawiali przedmioty i szczątki ludzkie rozrzucone w nieładzie. Odkopując grobowce wszędzie zastawali kokony z bawełny, bo tak chowano zmarłych w kulturze Nazca. Najpierw układano zwłoki w pozycji kucznej, a następnie wystawiano je na działanie słońca, czasem przez kilka tygodni. Był to sposób naturalnej mumifikacji. Inaczej niż w selwie czy wilgotnym rejonie Chachapoyas, gdzie wcześniej wyjmowano narządy wewnętrzne. Po wysuszeniu zwłok owijano je w wiele warstw bawełnianej tkaniny, tworząc kokon. Zmarłego chowano oczywiście z niezbędnym w zaświatach sprzętem: ceramiką, bronią, jedzeniem itp. W jednym grobowcu często znajdowało się kilkoro zmarłych (zapewne z tej samej rodziny), ale w oddzielnych „komnatach”. W wielu grobowcach znajdowano też trofea w postaci czaszek. W kulturze Nazca zwycięski wódz, czy ważny wojownik obcinał głowę pokonanym, również wysokim ranga społeczną wrogom. Usta zaszywano przy pomocy kolców z kaktusa, również oczy zaszywano. W czaszce robiono dziurę i przez nią przewlekano sznurek, by zwycięzca mógł nosić trofeum przy pasie. W grobowcach wielkich wojowników często znajdowano takie trofea. Należy je odróżnić od tak zwanych „głów ofiarnych”. Te nie mają dziur w czaszce i należały nie do wojowników a do kobiet i dzieci ze szlachetnych rodów (poznaje się to po celowych deformacjach czaszki). Po odurzeniu ofiary obcinano jej głowę i zakopywano w ofierze np. dla Pachamamy, po to by wyprosić obfitsze plony.

W przypadku trofeów czy ofiar powstawał pewien problem. Nie można było pochować zwłok niekompletnych, człowiek w zaświatach potrzebował również głowy. Rozwiązywano to w ten sposób, że formowano głowę z wielu warstw bawełny. Wiele odkopanych kokonów miało właśnie takie bawełniane głowy. Co ciekawe grobowiec władcy czy wojownika z największą ilością czaszek – trofeów, zawierał mumię, która również posiadała bawełniana głowę. Prawdopodobnie odciętą przez zwycięzcę.

Dziś grobowce są bardziej uporządkowanym stanie, choć między nimi wala się jeszcze wiele kości i kawałków bawełnianych kokonów. Zachowały się dzięki niezwykle suchemu klimatowi pustyni Nazca. Część z nich zakopano, część czeka na badania, ale jak to często się dzieje brak na to środków. Te zbadane dostarczają wiele informacji na temat pochowanych w nich ludzi: ich statusie społecznym (kształt czaszki, uczesanie), zwyczajach, obrzędach.

Choć cmentarzysko Chauchilla zrobiło na nas największe wrażenie, to nie ono ściąga do Nazca rzesze przyjezdnych. To położone na północ od miasta słynne linie i rysunki na pustyni zapewniają miastu ciągły przypływ turystów. Pochodzą one również z okresu kultury Nazca. Powstało wiele teorii próbujących wyjaśnić po co Indianie rysowali tak ogromne rysunki, że widać je tylko z samolotu. Zadawano sobie pytanie czy to w ogóle możliwe by rysowali coś czego nie mogli zobaczyć. To z kolei zrodziło teorie o pozaziemskim pochodzeniu linii z Nazca, czy też o tym, że Indianie potrafili wznosić się w powietrze. Teorie bardziej prawdopodobne mówią o ich ofiarnym przeznaczeniu, gdyż w większości figur znajdowano ceramikę ofiarną. Jednej zadowalającej i wyjaśniającej całość teorii nie sformułowano do dziś.(fotki w galerii)

07.08.2009

Z przyjamneoscia informujemy, ze Jarek Botor i Kamil Gabarski zdobyli Nevado Alpamayo :D. Gratulacje chlopaki! Jestescie WIELCY!!!!!!!!

05.07.2009

Po peruwiańskich Andach w najlepszym wydaniu (Cordillera Blanca) przyszła pora na spróbowanie peruwiańskiego wina w najlepszym wydaniu. I tu, powiedzmy to sobie od razu – porażka. Ale po kolei przyjechaliśmy do Ica – stolicy winiarskiego regionu Peru. W regionie Ica, mimo iż w większości jest to pustynia, znajduje się sporo winnic. Ale to nie wino, a pisco jest tutaj głównym produktem oraz dumą regionu i całego Peru. Kiedy opowiadamy miejscowym o pisco chilijskim, śmieją się twierdząc, że to nie pisco. I na miejscu Chile nie kłóciłbym się o ten (moim zdaniem podły) trunek, będąc potęgą jeśli chodzi o wino.

Hiszpanie zakładając winnice na niegościnnej pustyni, wynaleźli pisco przez przypadek. Jest ono efektem nieudanego procesu produkcji wina. Wyszło brandy. Spróbowali, stwierdzili, że nie takie złe ;)) i tak zostało. Mieliśmy okazję zobaczyć w niewielkiej winnicy w okolicy Ica jak przebiega proces produkcji w tradycyjny sposób. W okresie zbiorów podczas festiwalu winiarskiego, grona wrzuca się do niewielkiego basenu. Tam udeptują je tańczący w rytm muzyki ludzie. Sok spływa z basenu do specjalnych kadzi. To co zostaje jeszcze w owocach wyciskane jest przy pomocy specjalnej prasy wykonanej z pnia drzewa. W glinianych beczkach sok fermentuje przez dwa tygodnie. Następnie wlewany jest do wielkiego (1200l) wkopanego w ziemie pojemnika, podgrzewanego od spodu ogniem. To co paruje trafia do tzw fajki – rury zanurzonej w basenie z chłodną wodą, skrapla się i wypływa przez niewielki kran po drugiej stronie. Około 400l to tak zwana „głowa” – trunek z bardzo wysoka zawartością alkoholu (oni mówią, że toksyczny J. Kolejne 600l to tzw. „ciało” – właściwe pisco o zawartości alkoholu do 65%. I wreszcie „ogon” – 10-45% używany do celów higienicznych (mycie kadzi, basenów, sprzętu). I mamy cały proces. Pisco produkuje się głównie z czterech szczepów winogron. Przy czym niektóre lepiej smakują bez dodatków, inne jako składnik drinków. Najpopularniejszym jest oczywiście pisco sour: pisco, sok z cytryny, ubite kurze białko i odrobina przyprawy o nazwie angostura.

29.06.2009

Jarek Botor (http://www.mteagencja.pl/) i Kamil Gabarski (http://www.gabarski.pl/) są już po aklimatyzacyjnym wejściu na Pisco 5752 m npm. Chłopcy w ekspresowym tempie zdobyli górę, uzupełnili niezbędne mikroelementy i witaminy po zejściu (szczególnie vit z grupy B, której olbrzymie ilości znajduja się w piwie ;)) i właśnie dziś wyruszają do Doliny Santa Cruz aby walczyć o Alpamayo 5947 m npm  i Quitaraju 6036 m npm.

Jaro, Kamil mocno trzymamy za Was kciuki.

25.06.2009

Wśród wyjątkowej urody szczytów Cordillera Blanca nikt nie zwróciłby uwagi na Huascarana. Nie zwróciłby, gdyby nie jego ogrom. I nie chodzi tu wcale o wysokość. Choć jest o trzysta metrów wyższy od najwyższych z pozostałych szczytów. Chodzi właśnie o ogrom całego masywu. Jest tak przytłaczający, że leżące obok i sięgające ponad 6300m Huandoy i Chopicalqui wydaja się maleństwami. Najwyższy szczyt Peru i szósty w całych Andach swą nazwę zawdzięcza Huascarowi, jednemu z ostatnich inkaskich władców. Został zabity w wojnie domowej przez przyrodniego brata Atahualpę i w ten sposób uniknął spotkania z Hiszpanami.

Jeszcze jedna rzecz warta przypomnienia. Huascaran jest sprawca jednej z największych tragedii w historii Peru.. W 1970 roku podczas trzęsienia ziemi, które w samym środkowym Peru pochłonęło 80 tys. ofiar, z Huascarana zeszła ogromna lawina śniegu, kamieni i błota, która dosłownie zmiotła z powierzchni ziemi całe miasteczko Yungay wraz z wszystkimi mieszkańcami.

Wyruszyliśmy 16 czerwca z Huaraz do Musho. Dalej z mułami do bazy na wysokości około 3750m. Kolejny dzień do Campo Morena nieco poniżej lodowca (4700m). Trzeci dzień to droga do obozu pierwszego na lodowcu, prawie dokładnie pod przełęczą między dwoma wierzchołkami Huascarana. Część naszej ekipy doszła już do obozu na wysokości około 5100m. Mimo, że lodowiec w tym miejscu jest stosunkowo płaski, nie widzieliśmy ich. Kiedy w pięknym popołudniowym słońcu znajdowaliśmy się około 300 m w linii prostej od obozu, zauważyliśmy jak ze ściany ponad nim zaczyna się obsuwać w dół śnieg. Ciurkiem jak niewielki strumień wody. Nagle z hukiem w dół runęły seraki i ogromne ilości śniegu zalegające nad obozem. Po sekundach wszystko to zamieniło się w galopującą w naszym kierunku chmurę. Nie zastanawialiśmy się wówczas co z tymi, którzy byli w obozie. Rzuciliśmy się w prawo. Po chwili zdałem sobie sprawę, że cała trójka na linie spowolniona przez moja astmę nie ma szans. Po kolejnej, widząc pędzącą chmurę, uznałem że Bolt i spółka też nie mieliby szans. Dysząc jak lokomotywa, z sercem w gardle zatrzymałem się… i lawina też. Większość śniegu i kawałków lodu wylądowała w szczelinie poniżej ściany. Także nawet tym w obozie nie uczyniła krzywdy. „Tenemos suerte” powiedział Jose uśmiechając się pełną gębą. Jako jedyny zachował tyle zimnej krwi, że uciekając zrobił kilka zdjęćJ Mauro milczał, ale widać było, że podobnie jak my przeraził się nie na żarty. Inni też chyba mieli dosyć tego popołudnia. Później już tylko piękny zachód słońca i potworny mróz. Kolejnego dnia wyruszyliśmy po piątej, aby w miarę wcześnie przejść niebezpieczny trawers gdzie po ogrzaniu słońcem często schodzą lawiny. Najpierw wspinaliśmy się mocno uszczelnionym lodowcem o nachyleniu do 55 stopni, z pięknymi niczym wieże serakami. Wreszcie trawers. Wszyscy rozpoczęli galop, w obawie przed lawinami. W połowie drogi nie wytrzymałem i wrzasnąłem: „lawina może zejdzie może nie, ale wy tym tempem zabijecie mnie na pewno”. Wreszcie obóz na Gargancie jak nazywają przełęcz między Huascaran Sur i Norte. W nocy zaczyna potwornie wiać. Mama wrażenie, że namiot trzyma się tylko dlatego, że my w nim leżymy. Jest pierwsza w nocy czas ruszać. Mauro rezygnuje ze względu na zimno i wiatr. Ruszamy we czwórkę, Iza , Roger, Jose i ja. Mijamy kilka szczelin. Do jednej z nich wpada Jose. To, że nic mu się nie stało zawdzięcza małpiej zwinności, ale przede wszystkim wieloletniemu doświadczeniu w górach. Zaczynamy podchodzić stromą ścianą. Śnieg sypie się strasznie. Plaka jak mówią. Jest około pół metra sypkiego śniegu, pod nią cienka warstwa lodu i znowu sypki śnieg. Robi się niebezpiecznie, a do tego wiatr wychładza niemiłosiernie. Około czwartej rano, na wysokości około 6400 podejmujemy decyzję o powrocie do obozu. (fotki w galerii)  

24.06.2009

Do hotelu w którym mieszkamy dotarła jeszcze jedna bardzo sympatyczna grupa Polaków z Wrocławia. Joanna, Robert i Krzysztof dziś wyruszyli na Alpamayo.  Są bardzo zdeterminowani i dzielni. Robert miał wczoraj mały wypadek podczas wspinaczki ale nie zniechęciło to go do walki o najpiękniejsza górę świata.  Mamy nadzieję, że pogoda się poprawi bo na razie jest niezbyt przyjazna – zimno i pochmurno a w górach być może nawet pada śnieg. Asia, Robert i Krzysiek walczcie dzielnie a my trzymamy za Was mocno kciuki.

23.06.2009

Wczoraj przyjechał Jarek Botor z More Than Explore z Kamilem Gabarskim. Przywiózł kabanosy i żółty ser!!! Iza mówi, że to najlepszy prezent jaki kiedykolwiek w życiu dostała J

Chłopaki teraz aklimatyzują się na Pisco a za kilka dni będą walczyć na Artesonraju. To piękna, ale też wymagająca góra. Do tego w tym roku warunki w ścianie są szczególnie trudne. Dużo sypkiego śniegu w ścianach utrudnia wspinanie na wielu górach w całej Cordillera Blanca w tym sezonie. Na razie brak też informacji o przejściach ściany Artesonraju w tym roku.

Jarek, trzymamy za Was mocno kciuki!!!!! I do zobaczenia w Cusco.

12.06.2009

Iza na Alpamayo

10 czerwca 2009 o godzinie 9.05 Iza zdobyła najpiękniejszą górę świata Alpamayo. Dokonała tego wspinając się trudną drogą francuską wychodzącą bezpośrednio ze ściany na szczyt. Wspinaczka drogą klasyczną – Ferrari nie jest obecnie możliwa ze względu na olbrzymi nawis zamykający wyjście na grań. Iza wyruszyła z Campo Alto około trzeciej w nocy, mimo dużego zachmurzenia i opadu śniegu. Po sześciogodzinnej wspinaczce w lodowej ścianie osiągającej miejscami 80 stopni nachylenia stanęła na szczycie Alpamayo 5947m nad poziomem morza. (zdjęcia w galerii jutroJ

Przeczytaj relacje Izy z wejscia na szczyt.

http://www.goryonline.com/blogwpis-2405

05.06.2009

Cordillera Blanca – pasmo górskie przez wielu uważane za najpiękniejsze na świecie. To tutaj znajdują się też dwie najpiękniejsze góry świata Alpamayo i Artesonraju. Piękne lodowe sześciotysięczniki leżące na obszarze Cordillera Blanca należą do najtrudniejszych technicznie w całych Andach. W 1972 roku znaczną część masywu objęto ochroną i utworzono Park Narodowy Huascaran. Był to jedeno z pionierskich przedsięwzięć ekologicznych w całej Ameryce Łacińskiej.

Wczoraj wybraliśmy się na całodniowy trekking przez Quebreda Demanda do położonej na wysokości 4600m nad poziomem morza Laguny 69. Trekking ten obfituje w piękne widoki, na nas oczywiście największe wrażenie robiły piękne lodowe szczyty. Najpierw mijamy Nevado Huascaran – najwyższy szczyt Peru. Później naszym oczom ukazują się piękne lodowe piramidy Huandoy Sur i Chopicalqui oraz piękna grań Pisco. Wreszcie nad samą Laguną 69 góruje Chacraraju – najtrudniejszy wspinaczkowo sześciotysięcznik w Cordillera Blanca, a według niektórych w całych Andach. Jego imponująca południowa ściana wznosi się wysoko nad laguną i wygląda jak wielka lodowa katedra. Chacraraju to nazwa pochodząca z Keczua, ale ma też piękną hiszpańską nazwę: Carnicero – RzeźnikJ. Biała sylwetka góry pięknie wyróżnia się na tle błękitu nieba i niesamowitego błękitu Laguny 69.

Potrafię czytać w myślach, więc odpowiadam na tłukące się po Waszych głowach pytanie: „Dlaczego laguna nazywa się 69???” Odpowiedź na pytanie pewnie wielu rozczaruje. Kiedy tworzono Park Narodowy Huascaran – spisano i ponumerowano wszystkie laguny w Cordillera Blanca, których jest tu ponad 350. Tej akurat przypadł numerek 69, a że nie miała miejscowej nazwy – tak już pozostałoJ (zdjęcia w galerii)

03.06.2009

Skonczylo sie. Wczoraj przejechalsmy z leniwego nadmorskiego Huanchaco do gorskiej stolicy Peru - Huaraz. Jak lenistwo sie skonczylo, to zaczynaja sie gory. Pogoda jest piekna, osniezone szczyty Cordillera Blanca goruja nad miastem na tle blekitnego nieba. Za dwa dni ruszamy w gory.

27.05.2009

Moche i Chimu

Kilka dni temu zwiedziliśmy stanowiska archeologiczne w okolicach Truillo, choć mam wrażenie, że w ogóle nie wyjeżdżaliśmy z miasta. Pierwszego dnia obejrzeliśmy Huaca Arco Iris (Świątynię Tęczy) i stolicę państwa Chimu – słynne Chan Chan. Oba kompleksy należały do kultury Chimu, ostatniej z tych poprzedzających wielkie imperium Inków. Rozwijała się ona od około 1000 roku do 1470 roku. Centrum Chan Chan największe wrażenie robi swoim ogromem. W czasach świetności mieszkało tam około 35 tysięcy ludzi. Było to największe w Ameryce prekolumbijskiej miasto z cegły adobe. Dziś nawet nie cały teren objęty jest badaniami. Jadąc drogą na wybrzeże wyraźnie widać, że po jej drugiej stronie również znajdują się mury i budowle z adobe, choć w dużo gorszym stanie niż te objęte badaniami. Na centrum Chan Chan składało się dziewięć niezależnych kompleksów – każdy z własnym pałacem, świątynią, cmentarzem i częścią mieszkalną. Mury każdego z kompleksów pokryte były wzorami wyciskanymi w mokrej glinie a oznaczającymi zamieszkujące je rody. Zewnętrzne mury Chan Chan mają 12 metrów wysokości. Centrum wznosi się na terenie pustynnym jednak dzięki systemowi akweduktów nie brakowało tam wody. Zdawał sobie z tego sprawę Inka Yupanqui, który by zmusić Indian Chimu do całkowitej uległości, zniszczył akwedukty i odciął dopływ wody.

Kolejnego dnia obejrzeliśmy Huaca del Sol i Huaca de la Luna (Świątynie Słońca i Księżyca) należące do wcześniejszej kultury Moche (tej samej co słynny grobowiec władcy z Sipan). Świątynię Księżyca można zwiedzać w środku – stanowiła centrum ceremonialne, z kolei Świątynia Słońca była centrum administracyjnym. Na terenie Huaca de la Luna składano ofiary, między innymi z ludzi. Na wznoszącym się za piramidą Cerro Blanco znaleziono 70 szkieletów, bez głów – prawdopodobnie również ofiar. Na ścianach Piramidy Księżyca bardzo dobrze zachowały się zdobienia i malunki. Najczęściej powtarzającym się motywem jest wyobrażenie boga Moche Ai Apaec. Będąca największą prekolumbijską budowlą na kontynencie Piramida Słońca nie jest jeszcze udostępniona do zwiedzania.

Budowle z adobe są bardzo narażone na działanie warunków atmosferycznych. Szczególnie wielkich zniszczeń dokonał w roku 1998 El Ninio – ulewne deszcze po prostu zmyły część murów. 

24.05.2008

„Powiedz, wszystkim w Polsce, że prezydent Peru, chce zawłaszczyć całą naszą ziemię. Interesuje go tylko zysk i dlatego pozwala wycinać dżunglę bez żadnej kontroli. Przyjeżdżacie tu by oglądać selwę i zwierzęta tu żyjące. Wracacie zadowoleni. Ale za kilka lat nic z tego nie zostanie. Nie chcemy by nasza ziemia wyglądała tak jak Afryka, gdzie wszystko zniszczono. Powiedz wszystkim, że w Peru niszczy się selwę. Powtórz, chcę wiedzieć, co przekażesz w swoim kraju.” Takie ultimatum przedstawił mi jeden z przywódców Nativos, blokujących całe Yurimaguas. Powtórzyłem najlepiej jak potrafiłem moim kulawym hiszpańskim. A doszło do tego tak:

Termin wyjazdu naszej łodzi z Iquitos przesuwany był z dnia na dzień. W końcu oznajmiono nam, że nie wiadomo kiedy wypłynie, a wszystko ze względu na strajk w Yurimaguas. Zrozumieliśmy, a raczej założyliśmy, że strajk dotyczy jedynie portu, więc nie stanowi dla nas żadnego problemu. Musimy tylko dopłynąć i ewakuować się ze statku – nóżki przecież mamy. Zatem kiedy nadarzyła się okazja, zmieniliśmy barkę i wyruszyliśmy. To co działo się w drodze zasługuje na dłuższą opowieść. Muzykę puszczano tak głośno, że musieliśmy do siebie krzyczeć. Zaczynali około piątej, kończyli około dwudziestej trzeciej. Po pierwszym dniu, uzgodniłem z poznanym Nowozelandczykiem, że pierwszy z nas, który będzie miał okazję przetnie kabel głośnika. Kiedy zauważyłem, że jeden z kierowników pokładu ciągle majstruje coś przy kablu, odszukałem to newralgiczne miejsce i przerwałem kabel na dobre. Muzyka to jedno, filmy drugie. Największym nieszczęściem dla podróżujących statkiem Peruwiańczyków okazał się zepsuty telewizor. Nic to. Odtwarzali filmy w formie słuchowiska bez wizji!!! Spoglądaliśmy na siebie z niedowierzaniem. A jednak. Do dziś dudni mi w głowie szczęk broni Greków i Trojan, ostatni oddech Patroklesa, czy wołanie Achillesa pod murami Troi. I do dziś mam żal do Heleny, że narobiła tyle hałasu, którego musieliśmy wysłuchać płynąc po Amazonce…J

Ale dopłynęliśmy. Okazało się, że to nie strajk w porcie, ale blokada całego miasta. W porcie zupełna pustka. Na statek wtargnęli jedynie ludzie, którzy oferowali nam wywiezienie jakoś na raty z miasta. Nie wyglądało to wiarygodnie. Poza tym w kilku z nich rozpoznałem kierowników od marihuany. Dziś byli specjalistami od transportu. Część pasażerów postanowiła pozostać na statku, na co z resztą namawiała załoga. Mówiono, że wydostanie się z miasta jest niemożliwe i niebezpieczne. Powtarzano, że wywiozą nas do dżungli okradna, a nawet zabiją. Ale kiedy usłyszeliśmy, że blokada może trwać nawet kilkanaście dni, postanowiliśmy zaryzykować. Wyszliśmy z portu razem z parą Nowozelandczyków i Niemców. Zaraz za bramą blokada - ścięte drzewa rzucone na drogę. Pozwalają nam przejść. Idziemy z ciężkimi worami. Transportu brak. Znajduje się jeden odważny rykszarz i wozi nas na raty do drogi wylotowej na Tarapoto. Tam blokady nie wyglądają już tak spokojnie. Ludzie wymalowani na twarzach, rękach, z maczetami i dzidami nie dają się łatwo przekonać. Mówię, że robimy audycje dla radia (w czym przecież nie skłamałem). Zaprowadzili mnie do szefa, który zobowiązał mnie do przekazania w Polsce jego oświadczenia, co zrobiłem na początku tej relacji. Choć zgadzam się, że rabunkowa gospodarka w dżungli to ogromny problem, to niestety nie wierzę, że protesty wynikają z dostrzegania rzeczywistych zagrożeń i świadomości ekologicznej. Wypływają raczej z tego, że protestujący czują się pominięci w zyskach z tego „niszczenia” selwy.

Po przejściu tej barykady, docieramy do kolejnej. Tu mówią nam stanowczo, że nie przepuszczą i mamy wracać do miasta. Robi się późne popołudnie. Nasi kompani zrezygnowani. Iza kręci się między Nativos uzbrojonymi w dzidy i maczety, ale mimo niewątpliwego uroku osobistego nie udaje jej się nic wskórać. Nagle przyjeżdża ktoś na motorze i krzyczy, że w centrum rozpoczyna się wielka demonstracja. Ludzie ruszają w tym kierunku, a my korzystając z zamieszania, co sił w nogach - w przeciwnym. Tych sił z ciężkimi plecakami starcza zaledwie do zakrętu. Ale tam orientujemy się, że nikt nas nie goni. Zatem już spokojniej idziemy dalej. Do miejscowości, w której można złapać jakiś samochód są cztery godziny drogi, a zaczyna robić się ciemno. Ale do miasta nie wracamy, tym bardziej, że kolejnego dnia protesty mają się zaostrzyć. Po pewnym czasie udaje nam się zatrzymać motocyklistę. Zabiera nas na raty z wielkimi tobołami. Gdy widzę Izę pakującą się na motor z 25 kilogramowym plecakiem . mam wątpliwości czy to dobry pomysł. Kiedy jakieś czterdzieści minut później w ciemnościach, sam się ładuje na motor, nadal je mam. Gdy w ciemnościach, przy zgaszonym świetle gnamy przez selwę z dwoma plecakami – moje przekonanie o głupocie tego rozwiązania graniczy z pewnością. W pewnym momencie motocyklista zatrzymuje się: „Dalej idziesz sam.” Jak? Dlaczego? Boi się by go nie zobaczyli i nie chce oberwać. Mówi mi, że za zakrętem jest wioska i blokada. Za nią czeka reszta mojej grupy. Co robić – ruszam. Blokadę mijam na pieszo korzystając z zamieszania jakie wywołało przybycie przedstawiciela władz. Poza tym we wiosce jest ciemno, co ułatwia mi sprawę. Za blokadą udaje nam się złapać ciężarówkę. Kiedy z ulgą wskakuję na przyczepę, nie zdaję sobie sprawy, że dla mnie na ten dzień przygody jeszcze się nie skończyły. Przyciśnięty do krawędzi przyczepy, nie mogąc oddychać, przez dwie i pół godziny powtarzałem sobie, że przecież mam tu mnóstwo przestrzeni. Peruwiańczyk przyciśnięty tak samo, stojący na mojej stopie i wybałuszający z bólu oczy – pewnie powtarzał tą samą mantrę. A ci wiszący z boku przyczepy… (zdjęć niestety nie ma – brak nam jeszcze wprawy w takich sytuacjach;)

Jak dotrzeć do Iquitos z Chachapoyas?

 Do Iquitos dotrzesz wyłącznie drogą powietrzną albo wodną. My wybraliśmy wodę a dotarcie do portu w Yurimaguas wiąże się z wieloma przesiadkami.

Chachapoyas – Pedro Ruiz – 1,5 H; 10S. Tylko taxi collectivo

Pedro Ruiz – Nueva Cajamarca – 3 H; 20S, taxi collectivo. Można tez pojechać autobusem linii Movil Tours ale autobus kursuje tylko raz dziennie.

Nueva Cajamarca- Rioja – 30 min; 1,5 S. Bus collectivo.

Rioja – Moyobamba – 40 min; 1,5 S. Bus collectivo.

Moyobamba – Tarapoto – 2,5 H; 10 S. Bus collectivo. 

Tarapoto- Yurimaguas – 3 H; 20 S. Taxi collectivo.  Z Tarapoto do Yurimaguas można też pojechać autobusem firmy Gilder za 15 S co rekomendujemy.

Yurimaguas- Iquitos – 3 dni najpierw rzeką Huallaga, później Maranaon, który łączy się dalej z Ukajali i tworzą Amazonkę (mówią, że dwa dni ale nie warto przywiązywać się do rozkładów jazy statków bo maja spore opóźnienia). Droga powrotna tą samą trasą trwa średnio o dzień dłużej.  Koszt podróży statkiem w hamaku to 120 S na górnym pokładzie a 90 na dolnym. Warto dopłacić za górny ze względu na straszliwy tłok na pokładzie dolnym poza tym, często jest on w bliskim sąsiedztwie cargo (kurczaki, bananay itp. A co za tym idzie przeróżne robactwo). Ponadto z górnego pokładu są przepiękne widoki. Hamaki można wynająć na łodzi za 5-20 S w zależności od rodzaju hamaka, albo kupić na straganie za 15-55 S w zależności od rodzaju hamaka. Płynęliśmy barka firmy Eduardo i wszystkie relacje które do tej pory czytaliśmy rekomendują ta firmę jako posiadająca najbardziej czyste statki. Potwierdzamy ta opinię.

Powrót z Iquitos do Yurimaguas – statek – 3 noce, prawie 4 dni. Z Yurimaguas do Tarapoto warto pojechać bezpośrednim autobusem  firmy Gilmer – koszt 15 S.

Transport w Peru cd

Trasa Tarapoto – Trujillo – 23 H, cena 60 S. Autobus linii Ejetur. Z Tarapoto do Trujillo wyjeżdża wiele autobusów różnych firm przewozowych. Planując podróż weź pod uwagę czas przejazdu aby w miarę możliwości przyjechać do Trujillo w dzień. To drugie, po Limie największe miasto Peru. Spodziewam się, że jeśli chodzi o przestępczość to też jest w  czołówce. Wielokrotnie ostrzegano nas przed złodziejami.

Trasa Trujillo – Huanchaco – 15 kilometrów. Bus collectivo – 1,50 S, Taxi 12 S

Trasa Trujillo - Huaraz - 8 H, cena 35 S (to bilet ekonomiczny, semi cama i cama kosztuja okolo 45-60S). Autobus linii Linea.

Iquitos

Dzięki uprzejmości kapitana nocujemy bezpłatnie na barce i przypuszczam, że przy odrobinie szczęścia można skorzystać z takiej opcji. W związku z tym trudno nam polecać hotele ale jedna z poznanych osób rekomendowała

Hostal Lodging Golondrinas,  koszt 30 S za dobe w pokoju dwuosobowym

Putumayo 1024 - Iquitos (065)236428

hospedajegolondrinas@hotmail.com

Iquitos

Sama podróż do Iquitos statkiem jest niezwykła przygodą. Bywa trudno ale widoki wynagradzają podjęty trud. Ponadto często statki dokonują zakupów i sprzedaży w wioskach indiańskich ulokowanych u brzegów rzeki. Daje to niezwykła okazje do tego aby obserwować życie Indian. Jeśli jednak nie dysponujesz zbyt duża ilością czasu lepiej nie decyduj się na ten środek transportu. Statki często maja spóźnienia.

W Iquitos warto odwiedzić restauracje-bar pewnego przesympatycznego Texańczyka. Gerald i Pamela Mayeaux prowadza bar pod nazwą The Yellow Rose of Texas. Napijesz się tam wspaniałej columbijskiej kawy, zjesz dobry obiad i spotkasz ciekawych i przyjaznych ludzi. Bar znajduje się w samym centrum niedaleko bulwaru i Plaza de Armas.

Ponadto inne atrakcje to:

Dom z żelaza zaprojektowany przez Gustawa Eiffel i w częściach przywieziony  z Europy. Warto rzucić okiem na to brzydactwo.

Belen: najbiedniejsza dzielnica z pływającymi na rzece domami, które często zbudowane są na tratwach. Przygnębiający widok ale wart zobaczenia.

Quistococha  - przewodniki podają, że to wspaniałe miejsce gdzie zgromadzone są wszystkie zwierzęta Selwy. Jeśli lubisz zwierzęta zamknięte w klatkach wybierz się tam. My wolimy zwierzęta na wolności. Mieszkańcy Iquitos jeżdżą do Quistacocha wypoczywać ze względu na plaże i jezioro.

Wycieczki do dżungli: agencje turystyczne oferują tu różne warianty wycieczek do dżungli. Programy tych wycieczek wydaja się być interesujące tylko wtedy jeśli do tej pory nie byłeś w dżungli. Jeśli jednak byłeś na takiej wyprawie w standardowym programie agencji turystycznych nie spotka Cię nic nadzwyczajnego.

Trujillo

Chan-Chan – stolica państwa Chimu, największe miasto w prekolumbijskiej Ameryce zbudowane z cegły adobe. Więcej na temat Chan-Chan w notatniku podróżnika.

Piramidy księżyca i słońca – piramidy wzniesione przez lud Mochica. Więcej na temat piramid w notatniku podróżnika.

Huanchaco

To raj dla surferów. Poza tym jeśli chcesz odpocząć na plaży to jak na Peru są na prawdę fantastyczne.

Huaraz

Raj dla milosnikow gor i wspinania. Poza tym to jedno z najfajniejszych miejsc w jakim kiedykolwiek bylam.

Ica

Ica słynie z produkcji Pisco. Będąc w tym regionie warto odwiedzić jedną z tradycyjnych wytwórni. Jedną z nich jest Bodega El Catador w której właściciel chętnie opowie o procesie produkcji pisco a najprzyjemniejszą częścią zwiedzania będzie degustacja wszystkich rodzajów tego trunku.

Nasca 

- linie Nazca – możesz podjechać samodzielnie z taxówkarzem do punktu widokowego i zobaczyć dwa najmniejsze rysunki: drzewo i dłonie. Koszt przejazdu taxówką w obie strony to około 40 soli a wstęp na punkt widokowy kosztuje 3 Sole . Możesz tez pojechać tam z agencja i wtedy koszt takiego wyjazdu to około 15$. Najbardziej widowiskowe wydaje się oglądanie linii Nazca z awionetki. Lot awionetka to koszt około 50$-80$. Cena zależna jest od samolotu.

- cmentarzysko Chauchilla- niesamowite miejsce na pustyni gdzie znaleziono rozrzucone mumie. Do dziś zachowane są one w doskonałej formie. Więcej w notatniku podróżnika. 

Cusco

Cusco samo w sobie jest pięknym i ciekawym miastem z ogromna ilością muzeów i kościołów. Raj dla miłośników architektury i dobrej kuchni bo w  kolonialnych uliczkach znajduje się ogromna ilość fantastycznych restauracji i kafejek. W okolicach Cusco inkaskie ruiny – Sacsayhuaman, Qenqo, Pucapucara, Tambamachay

Ponadto trzeba zobaczyć:

Święta dolina z Pisaq, Urubambą, Ollantaytambo i Chinchero – więcej w notatniku podróżnika

Machu Picchu- jeśli chcesz zobaczyć Machu Picchu możesz skorzystać co najmniej z 5 wariantów. To miejsce na które warto poświęcić trochę czasu więc nie rekomendujemy najszybszych i najkrótszych rozwiązań ale opisujemy je mając świadomość że czasami brakuje czasu.

Wariant 1 – wyjazd jednodniowy. Najlepiej kupić go w  agencji a koszt jest w granicach 160-200 $ od osoby.

Wariant 2 – wyjazd dwudniowy autobusem. Jeśli kupisz go w agencji pierwszego dnia autobus dowozi Cię do Hydroelectrica gdzie za 8 $ możesz kupić bilet na pociąg do Aquas Calientes albo możesz pokonać ta drogę pieszo w około 2 godziny. Kolejnego dnia możesz wejść na Machu Picchu w 1,5 h pieszo (wychodzisz z hotelu o 4 rano) albo możesz wjechać na Machu Picchu autobusem (pierwsze autobusy odjeżdżają o 5 rano). Autobus kosztuje 7$. Powrót z Aquas Calientes do Hydroelectrica pociągiem a z Hydroelectrica do Cusco pociągiem.

Wariant drugi ma też modyfikację w postaci powrotu z samego Aquas Calientes do Ollantaytambo pociągiem za 31 $ (tzw. backpackers train). Z Ollantaytambo do Cusco trzeba wrócić autobusem. Powrót pociągiem z Aquas Calientes jest o tyle dobrym rozwiązaniem, że pozwoli Ci spędzić więcej czasu na Machu Pichu. Jeśli kupisz bilet na godzinę 18, to zdążysz zobaczyć wschód słońca w Machu Picchu, posłuchać tego co ma do powiedzenia przewodnik i wejść na Wayna Picchu.

Agencja za transport busem w obie strony z Cusco do Hudroelectrica i z powrotem, hotel, jedzenie (lunch i kolacje pierwszego dnia oraz śniadanie drugiego dnia), transport pociągiem w jedną stronę z Aquas Calientes do Hydroelectrica drugiego dnia i przewodnika kasuje około 120 $ od osoby.

Wariant 3 - Inca Trail. Czas trwania 4 dni. Busem albo pociągiem do tzw km 82 i dalej szlakiem Inków do Machu Picchu. Aby pójść szlakiem Inków bilet trzeba zarezerwować co najmniej 4 miesiące wcześniej przez Internet pod adresem http://www.trekmachupichu.com/

Jeśli organizujesz wyjazd z agencja to koszty są w granicach 280$ od osoby. Koszty obejmują: autobus do 82 kilometra, pozwolenie na Inca Trail, Bilet wstępu na Machu Picchu, wyżywienie, przewodnik, porterzy, noclegi w namiotach (agencja gwarantuje niezbędne wyposażenie, poza śpiworem), powrót pociągiem tzw backpacker train

Wariant 4 – agencje proponują tzw: Inca jungle trail i bicicletas. Czas trwania 4 dni. Pierwszy dzień na rowerach, kolejne dwa  pieszo (mówią, że to droga przez dżungle ale wydaje się to być mocno przesadzone), by wreszcie wejść na Machu Picchu. Koszt takiej wycieczki to około 250 $.

Wariant 5 – trekking przez Salkantay. Czas trwania 5 dni. Jeśli zrobisz to we własnym zakresie to koszty i trasa będą następujące:

Przebieg trasy:

1 dzień: Mollepata  - Soraypampa

2 dzień: Soraypampa – Challway lub Aquas Termales

3 dzień: Challway – Sahuayaco Playa

4 dzień: Sahuayaco Playa- Aquas Calientes

5 dzień: Aquas Calientes – Machu Picchu – Cusco

Szczegółowy przebieg trasy – patrz mapa.

Koszty:

Bus do Mollepata – 2,30 Soli

Bilet wstępu do Machu Picchu kosztuje 124 Sole

Pociąg Aquas Calientes – Hydroelectrica – 8 $

Pociąg Aquas Calientes – Ollantaytambo – 31$