|
|
 |
|
| Poprzednie wyprawy |
|
| |
« lista wypraw |
| Tytuł wyprawy: | Ameryka na nowo ODKRYTA |
| Data wyprawy: | 2009-01-29 |
| Kontynent: |
Ameryka Południowa, |
| Obszar: |
Wenezuela, Kolumbia, Ekwador, Peru,Boliwia, Chile, Argentyna, Brazylia, |
| Miejsce docelowe: |
Wenezuela, Ekwador, Columbia, Peru |
| Atrakcja: |
trekking, wspinaczka, dżungla, podróżowanie, nurkowanie |
| Kategoria: |
wspinaczka, trekking, podróż |
| Autor wyprawy: |
Sapuła Iza,
Łączka Jarek
|
| Mapa wyprawy: |
pokaż mapę wyprawy »
|
| |
| Galeria wyprawy: |
pokaż całą galerię »
|
| |
 ładowanie galerii... |
| |
| Etapy wyprawy: |
|
| |
- Informacje o wyprawie :
-
Termin
Do Boliwii wjechalismy 14 lipca 2009 a wyjechaliśmy 1 września 2009.
-
Z notatnika podróżnika
01.09.2009
Kilka slów prawdy o wyprawie a wulkan Parinacota.
Tak na prawde nie mialam ochoty wyjezdzac na ta góre. Mialo byc spokojnie i mielismy miec duzo czasu. Jarek od wielu lat cierpi na astme a przebywanie na duzych wysokosciach niesie ze soba powazne skutki. Mimo to Jarek zyje aktywnie i na kazdym kroku stara sie przezwyciezac chorobe. To Jarek namówil mnie na Parinacote i choc sama nie wiem dlaczego sie zgodzilam musze przyznac, ze góra jest piekna. Zdobycie tej góry w sierpniu kiedy do wysokosci 5900 musisz wchodzic zapadajac sie w glebokim wulkanicznym pyle a dalej musisz przedzierac sie przez twarde penitenty jest dla zdrowej osoby ogromnym wyzwaniem. Dotarcie do wysokosci 6100 mnpm jest dla astmatyka niemozliwe. Jarek dotarl na wysokosc 6100 mnpm mimo astmy. Na kazdym kroku Jarkowi udaje sie robic to co dla wiekszosci z nas jest niemozliwe. Gratulacje Jarek!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
31.08.2009
Parinacota Express
Na nasz ulubiony koniec świata, czyli do Parku Narodowego Sajama chcieliśmy ponownie pojechać już od początku naszego pobytu w Boliwii. Choć byliśmy tu dwa lata temu, kiedy zdobywaliśmy wulkan Sajama (patrz relacja i galeria „Za Bramą Słońca – Boliwia 2007”). Miejsce to oczarowuje widokiem księżycowego surowego Altiplano, nad którym dominują potężne wulkany. W środku tego nieprzyjaznego pustkowia, zagubiona wśród wulkanicznego pyłu, suchych traw i pasących się stad lam, leży maleńka wioska Sajama. Czas jakby się zatrzymał – zmieniło się to, że przybyły dwie lampy uliczne. Mimo to w nocy w wiosce jest tak ciemno, że spacer grozi nadepnięciem na śpiącego psaJ
Skoro już przyjechaliśmy – postanowiliśmy zdobyć Parinacotę, jeden z dwóch bliźniaczych wulkanów na granicy z Chile. Parinacota 6342m przykuwa wzrok pięknym regularnym kształtem i ogromnym kraterem widocznym nawet z dużej odległości.
W wiosce powiedziano nam, że jednego muła nie opłaca im się wynajmować na tak odległą drogę (do obozu bazowego pod Parinacotą i Pomerape jest 26km). Jedynie auto terenowe wchodzi w grę (we wiosce są całe dwa i jeden busik jeżdżący do odległej o 4 godziny Patacamaya). Dla nas to żadne rozwiązanie, bo dowiezienie nas pod wulkany i odebranie to ogromne pieniądze. Po negocjacjach, kierowca wpada na szalony pomysł. Mamy pojechać około północy do bazy, gdzie on zaczeka na nas w samochodzie nie wracając do wioski, a my wyruszymy około pierwszej z pominięciem campo alto na szczyt. To 1600m przewyższenia, droga w większości w nocy, a my jesteśmy sami bez przewodników czy innych osób znających drogę. Pomysł szalony – to co robi się w trzy dni mamy zrobić w jedną noc. Idziemy. Po północy wyjeżdżamy z wioski z pewnym opóźnieniem, gdyż w tych temperaturach akumulator odmawia posłuszeństwa. W bazie jesteśmy po pierwszej i około drugiej ruszamy w długą drogę. To góra rzadko odwiedzana, nie ma nikogo. Księżyc schował się za wulkany jest zupełnie ciemno. Po początkowym kluczeniu, odnajdujemy drogę. Mijamy miejsce, w którym jak się domyślamy zakłada się campo alto. Powoli zygzakami wspinamy się na stok Parinacoty, za nami majaczy czarna sylwetka Pomerape. Mijają godziny o świcie na wschodzie pojawia się potężna Sajama. Słońce jeszcze długo nie może się zza niej wychylić. Wreszcie pojawia się prawie idealnie na szczycie wulkanu. A my uradowani stajemy na granicy śniegu, który o tej porze roku leży tylko bardzo wysoko (około 5900m). To radość przedwczesna. W sierpniu pola śnieżne pod szczytem to jedno wielkie pole penitentów. To czyni z podejścia prawdziwe piekło. Wydawało się, że do szczytu pozostała godzina, okazało się, że trzyJ Penitenty czyli śniegi pokutne nazwane tak przez Hiszpanów gdyż z daleka przypominały klęczących pokutników, czynią z podejścia prawdziwą mękę. Moje oskrzela pozwalają na osiągnięcie w tych warunkach wysokości 6100m. Iza wchodzi na szczyt zwieńczony ogromnym kraterem, również wypełnionym penitentami. Tym samym zdobywa swój trzeci sześciotysięcznik w ciągu miesiącaJ A później galop do bazy. Z bazy do wioski. Zupa. O czwartej trzydzieści w nocy jedynym busikiem, który swój odjazd reklamuje klaksonem w ciemnościach, ruszamy do Patacamaya. W ośmioosobowym aucie w 21 osób, plus towar na targ w Patacamaya.
22.08.2009
Cerro Rico – „Bogata Góra” jak nazwali ja Hiszpanie stała się błogosławieństwem ale i przekleństwem dla ludzi mieszkających na pobliskich terenach. Kiedy w 1545 na te surowe tereny przybyli konkwistadorzy gnani żądzą zdobycia większej ilości złota, odkryli ogromne złoża srebra. To spowodowało gwałtowny rozwój miasta, które w krótkim czasie stało się najbogatszym i najbardziej rozwiniętym miastem Nowego Świata. Przemysł górniczy sprzyjał rozwojowi miasta. Budowano przepiękne rezydencje, pałace kościoły. Niestety sprzyjał też potwornemu wyzyskowi Indian. Hiszpanie do pracy w nieludzkich warunkach wykorzystywali miejscową ludność. W labiryntach korytarzy Cerro Rico życie straciły setki tysięcy Indian. Wkrótce zaczęło brakować rąk do pracy, więc Hiszpanie sprowadzili czarnoskórych niewolników. Jednak ci umierali jeszcze szybciej nieprzystosowani do życia na wysokości ponad 4000 m i niskich temperatur. Niektórzy badacze twierdzą, że w przeciągu wieków w kopalniach Potosi i przy obróbce srebra, życie mogło stracić nawet do 8 milionów ludzi.
W XIX wieku złoża srebra uznano za wyczerpane, a Potosi szybko straciło swoje znaczenie i zaczęło podupadać. Dziś jest tylko cieniem miasta z lat swej świetności. Do dziś górnicy wydobywają srebro, choć rzeczywiście najbogatszych złóż już nie ma. Kruszą skałę i później przerabiane jest to na piasek z zawartością srebra. Ten półprodukt Boliwia sprzedaje za grosze za granicę, gdyż nie ma technologii, dla pozyskiwania czystego srebra z tego piasku. Warunki pracy nadal są bardzo prymitywne, z tą różnica, że dziś oprócz narzędzi ręcznych używa się dynamitu. Co ciekawe w Potosi może go kupić każdy, nawet dziecko, a sprzedają go na straganach na ulicy. Obok dynamitu bardzo chodliwym towarem jest 96 procentowy alkohol, częściowo przeznaczony dla Pachamamy, a częściowo wypijany przez górników. I oczywiście liście koki, którą żują tu wszyscy, a która dzięki składowi chemicznemu pomaga przetrwać w potwornie trudnych warunkach. Sprawdziliśmy to sami – warunki są straszne: korytarze w których poruszać się trzeba na czworakach, wszechobecny pył i temperatura do 50 stopni…
17.08.2008
A po powrocie z Ancohumy, Iza rozmyśla już o wulkanie Parinacota:) A ja przeszkadzam;). Obejrzyj zdjęcia z Ancohumy w galerii i przeczytaj relacje Izy http://www.goryonline.com/blogwpis-2491
16.08.2009
Sms od Izy: "To zaje... duża, zaje... trudna i zaje... fajna góra. Nie da się wejść na główny szczyt ale "pobawilismy się na szczytach sąsiednich". W życiu nie widziałam tak popękanego lodowca, a chodzenie po nim to jak błądzenie w labiryncie, bo czasem szczeliny i penitenty były tak wielkie, że trzeba było schodzić na ich dno i dalej wspinac się na drugą stronę. Namiot rozbilismy na lodowcu na małej platformie miedzy dwoma szczelinami. Trzeszczały w nocy tak, że nie dało się spać ze strachu ;). To prawdziwa górska jazda:) Dopiero wracamy."
Fotogaleria Izy pt. Spieszcie się do Boliwii, znajduje sie dziś na głownej stronie onet.pl:)
14.08.2009
Masyw Ancohumy i Illampu stanowi zwieńczenie Cordillera Real na północy, od południa zamyka go szczyt Illimani, którego sylwetka należy do najbardziej rozpoznawalnych na świecie. Hiszpanie kiedy po raz pierwszy zobaczyli rozciągający się na 160 kilometrów łańcuch ośnieżonych szczytów wznoszący się majestatycznie nad jeziorem Titicaca – nazwali go Cordillera Real – Kordyliera Królewska, mówiono też o nim Himalaje Nowego Świata. Ancohuma 6427m npm trzeci co do wysokości szczyt Boliwii jest z pewnością jednym z największych klejnotów Cordillera Real. Indianie Aymara wierzyli, że to sami bogowie wznieśli ten ogromny mur sięgający do samego nieba by nie niepokoili ich śmiertelnicy. Masyw Ancohumy górujący nad jeziorem Titicaca stanowi imponujący widok (patrz galeria wyprawy Za Bramą Słońca – Boliwia 2007).
Od kilku dni z Ankohumą zmaga się dzielnie Iza. Z informacji jakie posiadam, z miejsca z którego można jeszcze było coś przesłać, wiem, że potrwa to dłużej niż na początku planowaliśmy. A to z tego powodu, że nie ma obecnie na górze żadnych wypraw i trzeba szukać drogi na lodowcu. Wg wyliczeń dziś powinna dotrzeć do Campo Alto.
A co w La Paz? A no pies-sąsiad przebiera się każdego dnia. Wczoraj w szkocką kratę, przedwczoraj w mundur szturmowy z operacji „Pustynna Burza”. Wygląda prawie jak twardziel gdyby nie to, że leży na różowej podusi. Mam wrażenie, że mieszkańcy La Paz częściej przebierają swe psy niż samych siebie (przynajmniej niektórzy). Obok psa elegancka pani Indianka w kapeluszu i spódnicy tak błyszczącej i obszernej jak kula w dyskotece, sprzedaje na straganie mięso. Czasem rozróżniam świńskie nóżki, czy drobniejsze żeberka i kości lamy. Czasem pani drobi w łapkach kawałki mięsa z wielkim namaszczeniem. Czasem nie widzę co robi, za to czuję co się z mięsem robi i przebiegam obok straganu szybko. Raz po raz widuje na ulicy wspinaczy obrabowanych i pobitych w bazie pod Illimani. Zastanawia mnie bezsensowna agresja złodziei. Zabrali im wszystko, ale po co ich tak pobili? Kradzieże i napady na turystów to niestety coraz częstsze przypadki w Boliwii (bez paniki oczywiście, ale ostrożności nigdy za wiele). W ogóle ludzie zajmujący się turystyką mówią, że w ostatnich latach liczba turystów spadła dramatycznie, choć na ulicach La Paz tego nie widać. To za prezydentury Moralesa – mówią. Rzeczywiście od kilku osób słyszałem, że bezpieczeństwo znacznie pogorszyło się. No cóż, prezydent Morales nie ma czasu. Zajmuje się budowaniem socjalizmu w Ameryce Południowej razem ze swoim najlepszym kolegą Hugo Chavezem. Ale gdy spytasz: to dobry prezydent? Usłyszysz: dobry. Dlaczego? Bo dzięki niemu jesteśmy dumni z tego, że jesteśmy Boliwijczykami. To znaczy z czego? No, że jesteśmy Boliwijczykami! Nie wiem, ale mi to trochę śmierdzi propagandą. Evo Morales obiecał poprawę w dostępie do służby zdrowia, ale to niestety nadal kuleje. Choć rzeczywiście poprawiło się jeśli chodzi edukację – znacznie spadła ilość analfabetów. Tu znowu jest jednak „ale”. Jak mówi pewna profesorka hiszpańskiego: z tych ludzi, którzy oficjalnie potrafią pisać i czytać tak naprawdę tylko 30 procent sprawnie posługuje się językiem. Reszta rozpoznaje litery. Ciekawe co będzie dalej, Boliwia to naprawdę piękny kraj, nadal biedny, ale już nie tani. Coraz częściej z łatką najbardziej niebezpiecznego i nieprzyjaznego dla turystów w całych Andach (i nie jest to moja opinia, a spotkanych ludzi podróżujących po Ameryce oraz Boliwijczyków zajmujących się turystyką). Jednak bogactwo kulturowe tego kraju, piękno i niesamowita różnorodność środowiska naturalnego – nie mogą przegrać z wątpliwościami…
05.08.2009
Illimani zdobyty.
Trzeciego sierpnia o godzinie 7.30 Iza zdobyła górę – symbol Boliwii – Illimani. Na Pico Sur (6462m) – najwyższym z pięciu wierzchołków, stanęła po sześciu godzinach wspinaczki z Campo Alto (5400m). Zobacz zdjęcia w galerii i przeczytaj relacje Izy http://www.goryonline.com/blogwpis-2489
26.07.2009
Iza wciaz chora i troche sie rozpisala ;). Ponizej jej relacja z pierwszych dni w Boliwii.
Spieszcie się do Boliwii
Wjeżdżamy do La Paz, najwyżej położonej stolicy świata. To nasza druga wizyta w tym kraju. Czyje się tu już prawie jak w domu. Znajome ulice, znajomy zapach, znajomy widok surowych i zniszczonych wiatrem twarzy.
W pierwszej lokalnej kafejce zamawiamy herbatę. Jest ponuro jak we wszystkich tego typu miejscach i czuje zapach słodkiej, gotowanej marchwi. Zbliża się pora obiadu która tłumaczy ten zapach. Czekam aż zaparzą się liście koki i przyglądam się sąsiadowi który siedzi obok przy nakrytym niezbyt czystym obrusem w kratkę stoliku. Pociąga nosem i pociera ręką czerwoną od zimna twarz. Uśmiecham się do niego a on choć odwzajemnia uśmiech natychmiast odwraca wzrok. Miesza łyżeczką swoją kawę, oblizuje ją po czym pakuje do cukiernicy i wsypuje do kawy 3 czubate łyżki cukru.
Spoglądam na cukiernice przy naszym stoliku i już wiem że słodzenie oblizaną wcześniej łyżeczką to lokalny zwyczaj. W cukiernicy nie ma osobnej łyżeczki a ja rezygnuje z cukru. W końcu jest niezdrowy ;).
Jest zimno, ale to 3800 mnpm więc trudno oczekiwać przyjaznego klimatu.
W hostalach tłok, brak wolnych miejsc więc zostajemy w hotelu w którym mieszkaliśmy 2 lata wcześniej. Moje zdjęcie zostawione wtedy w recepcji pozwala nam uzyskać lepszą cenę. Kolejnego poranka mam wrażenie że czas się zatrzymał. Pracownik hotelu o wyglądzie brazylijskiego zarządcy majątku z wyraźnym przedziałkiem na środku głowy i wywiniętymi po obu stronach lokami podaje nam śniadanie. Co za niespodzianka ;). Sucha bułka i tost, dżem o niezidentyfikowanym smaku, słona margaryna i kawa z mlekiem o smaku chloru. Zestaw śniadaniowy o nazwie „desayuno continental” jest dokładnie taki sam jak dwa lata wcześniej a „zarządca” podając śniadanie ma dokładnie taką samą niezadowoloną i nadąsaną minę.
Wydaje się, że nic się nie zmieniło. Może tylko hotel jest bardziej zniszczony. Idziemy na Mercado de Brujas. Czarownice nadal sprzedają „szczęście” zapakowane w małe pudełka a jeśli nie chcesz go kupić to próbują namówić Cię na „pudros para amores” albo inne afrodyzjaki. Nadal suszone płody lam gwarantują szczęście w nowym domu, żaba fortunę a ryba długie życie. Symbole są niezmienne jak niezmienna jest ospałość w porze lunchu i woreczki foliowe z których Boliwijczycy jedzą nawet zupę.
Mimo wielu miesięcy w Ameryce Południowej zdarza się nam zapomnieć o sjeście. Szczególnie jeśli temperatura otoczenia nie rozleniwia a w La Paz nawet w słońcu nie ma szans na gorące lenistwo.
Ulice centrum pełne są turystycznych sklepików i……………. turystów, którzy nie wiedzą o porze lunchu „odbijają” się od zabarykadowanych miotłami wejść do sklepów. Jedynie sprzedawcy na ulicach proponują Ci absolutnie „oryginalne i niepowtarzalne” skamieliny albo pop corn. Kierowcy samochodów zamiast hamować w krytycznych momentach naciskają klakson a pomocnicy kierowców busa wrzeszczą nazwę dzielnicy do której jedzie bus. Zatrzymasz go na rondzie, pasach czy w jakimkolwiek innym miejscu w jakim machniesz na niego ręką.
Z sentymentem myślę o takiej Boliwii, bo właśnie taką zobaczyłam ją pierwszy raz. Surową ale pełną magii, z pozoru pełną dystansu ale w gruncie rzeczy bardzo przyjazną.
Trzeba jednak przyznać, że dwa lata od czasu naszej ostatniej wyprawy do Boliwii wiele zmieniły.
Ostatnia nasza wizyta była w czasie „miesiąca miodowego” Evo Moralesa. Krótko po wyborach każdy mur, plakat, billboard krzyczał „kochamy Cię Evo”, „dziękujemy Ci Boże za Prezydenta Evo”, „Prezydent Evo blisko ludzi”. „Miesiąc miodowy” trwał dłużej niż można by się tego spodziewać ale dziś mury powtarzają zupełnie inną „modlitwę”- „Evo dotrzymaj obietnic”, „nie chcemy w kraju złodziei” itp.
I tak w 80% biedne społeczeństwo staje się coraz biedniejsze. W Corico które nie widzieć czemu ma opinię turystycznej stolicy Boliwii jest zaledwie kilka restauracji z czego zwykle otwarta jest jedna bądź dwie. Jeśli trafisz już do otwartej knajpy to jest bardzo prawdopodobne że nie dostaniesz tego co masz ochotę zamówić. Dlatego dla świętego spokoju zapytaj lepiej na początku co jest dostępne.
Coraz więcej turystów i coraz bardziej zapchane hotele, coraz wyższe ceny i coraz mniejszy wybór, coraz większa frustracja Boliwijczyków i coraz mniejsze umiejętności zadbania o własny interes.
Zastanawiam się jak długo jeszcze Boliwijczycy wytrzymają frustracje i jak długo Boliwia będzie najbardziej tradycyjnym i magicznym krajem Ameryki Południowej. Nie czekajcie aż się przekonam. Spieszcie się do Boliwii!!!
21.07.2009
Przeczytaj relacje Izy z drogi do Boliwii
Directo do Copacabany
Czas mija nieubłaganie i choć byłam pewna że 3 miesiące na pobyt w Peru to zdecydowanie za dużo, myliłam się. Konieczność podjęcia decyzji o wyjeździe z Peru zastała nas w Cusco zanim jeszcze zdążyliśmy pojechać do Arequipy i Puno. Podejmujemy zatem decyzje o wyjeździe do Boliwii na pewien czas po to aby ponownie nabyć prawo do bezwizowego pobytu w Peru.
Cusco to tak bardzo turystyczne miasto, że bilet do Boliwii, Argentyny i gdziekolwiek tylko zechcesz można kupić prawie że na każdym z rogów placu Plaza de Armas. Sprawdzamy oferty i rozważamy wyjazd do La Paz ale bardziej kusi nas Copacabana, która leży prawie przy granicy z Peru na jeziorem Titicaca. To jedna z tych miejscowości w których można „utknąć” na wiele lat jeśli nie jest się wystarczająco czujnym a jej klimat zauroczył nas już dwa lata temu.
Wiedząc, że agencje turystyczne żyją z tego, że turyści „nie wiedzą i nie mają czasu” idziemy na terminal terrestre sprawdzić ceny biletów i możliwość dojazdu do Copacabany. Zanim jeszcze wchodzimy na terminal dopada nas zgraja „naganiczy”. Mimo kilku miesięcy w Ameryce Południowe wciąż wyglądamy na obcokrajowców (chyba na szczęście ;)) więc najczęściej proponowana nam destynacja to Lima i Arequipa. Udaje nam się jednak znaleźć dwa stanowiska oferujące przejazdy międzynarodowe, głównie do La Paz. Przedstawiciele agencji są niezwykle aktywni, pokazują zdjęcia autobusu, siedzenia i sami zachęcają do negocjacji ceny. Zanim Jarek podejmuje ostre negocjacje pyta:
- „autobus jedzie do Copacabany bezpośrednio”
- „si, si. Autobus zatrzymuje się jedynie na granicy w celu załatwienia wszystkich formalności a kolejny postój to Copacabana” – odpowiada przedstawiciel biura
- „i to jest semi cama (autobus półsypialny)?” upewnia się Jarek
- „ Amigo, dla Ciebie będzie cama (wygodny autobus sypialny)” – odpowiada Peruwiańczyk
Patrzę na Jarka i uśmiechamy się do siebie, bo pewnie gdybym zapytała czy będzie tam dla mnie wodne łóżko to też zapewniłby mnie, że będzie ;). Drobne kłamstewka bawią mnie i czasami nawet przekomarzam się z miejscowymi, więc nierealna obietnica wygodnej, sypialnej „camy” sprawia, z jedynie uśmiecham się pod nosem.
Standard autobusów „półsypialnych” jest wystarczający a powiedziałabym nawet że wyjątkowo luxusowy w porównaniu z ekonomicznymi rozwiązaniami jakie ostatnio stosowaliśmy w Nazca ;).
Wieczorem pakujemy się do autobusu i choć rzeczywiście jest to semi cama to widać że czasy jej świetności dawno już minęły. Przedstawiciel biura jako atut podawał fakt, że linie należą do przewoźnika boliwijskiego a nie peruwiańskiego ale kiedy patrzę na stan autobusu mam wątpliwość czy to mocna strona ;).
Nic, to. Najważniejsze że autobus zawiezie nas bezpośrednio do Copacabany czyli za 10 godzin dotrzemy na granice z Boliwią a później w 20 minut do miasta. Przykrywam się śpiworem i zasypiam. Nie wiem ile mija czasu ale nagle ktoś mnie budzi wrzaskiem „Copacabana, Copacabana”. Budzę się natychmiast przerażona że przespałam granice i jestem na terenie Boliwii nielegalnie.
Wyglądam przez okno a tam puste pole. Wysiadamy z autobusu a tam Indianka o okrągłej twarzy i złotym uśmiechu tłumaczy nam, że musimy się przesiąść do małego busa który zawiezie nas na granicę.
„Ale jak to, mamy bilet bo Copacabany. To jest kurs bezpośredni” - tłumaczymy.
Indianka uśmiecha się. Teraz jeszcze szerzej demonstrując spore luki w uzębieniu i mówi: „Si, si kurs bezpośredni, ale trzeba się przesiąść, bo inaczej nie można dojechać do granicy”. Trochę zaspani ale za to mocno zaskoczeni pakujemy plecaki na dach busa i ruszamy. Docieramy na granice. Tam Indianka tłumaczy nam, że musimy załatwić formalności i przejść pieszo na stronę boliwijską gdzie będzie na nas czekał kolejny bus, który zawiezie nas do Copacabany. Już nawet nie próbuję rozmawiać z Indianką na temat tego, że na bilecie wyraźnie napisane jest „directo Copacabana”.
-
Informacje o miejscu
Stolica: La Paz (siedziba rządu i parlamentu), Sucre (stolica konstytucyjna)
powierzchnia: 1 098 580 km²
język urzędowy: Hiszpański, keczua i ajmara
waluta: boliviano (BOB)
strefa czasowa: UTC -4
domena internetowa: .bo
kod telefoniczny: +591
najwyższy punkt: Sajama 6520 mnpm
wyznawcy poszczególnych religii: dominuje wyznanie rzymsko-katolickie ale sprawny obserwator zauważy wiele dowodów na to, że Boliwijczycy wciąż są wierni swoim odwiecznym bóstwom
szczepienia: Szczepienia nie są obowiązkowe, jednak wskazane jest zaszczepienie się przeciw żółtej febrze, jeśli planuje się podróże w rejon lasów tropikalnych. W dżungli na wschodzie i północy kraju istnieje umiarkowane zagrożenie malarią i dengą. Na większości obszarów górskich występuje ryzyko zakażenia chorobą Chagasa, przenoszoną przez pluskwiaki. Ponieważ znaczna część Boliwii leży na obszarze wysokogórskim (np. stolica La Paz na wysokości ok. 4000 m n.p.m.), trzeba się liczyć z możliwością wystąpienia objawów choroby wysokościowej (soroche), takich jak bóle głowy, jamy brzusznej i torsje. Objawy te na ogół ustają po mniej więcej dobie, jednakże osoby cierpiące na choroby układu krążenia powinny skonsultować się z lekarzem przed podjęciem podróży. By uniknąć efektu soroche lub przynajmniej go złagodzić, należy przestrzegać odpowiedniej diety (posiłki lekkostrawne, bez mięsa, mleka i alkoholu) na jeden dzień przed przyjazdem i w pierwszym dniu pobytu w rejonie wysokogórskim.
-
Przygotowanie - formalności
Polscy turyści udający się do Boliwii są zwolnieni z obowiązku wizowego przy pobycie do 90 dni. Paszport powinien być ważny co najmniej 6 miesięcy od daty wjazdu. Boliwia nie ma placówki dyplomatycznej w Polsce. Osoby udające się na okres dłuższy niż 3 miesiące winny ubiegać się o wizę w Ambasadzie Boliwii w Berlinie. Wymogi dotyczące wizy z prawem do pracy lub pobytowej określa konsulat indywidualnie dla każdego przypadku. Nie ma obowiązku okazywania biletu powrotnego przy wjeździe ani wykazania się posiadaniem określonej kwoty pieniędzy na każdy dzień pobytu. Przy wyjeździe obowiązuje opłata lotniskowa w wysokości 25 USD od osoby.
Wwóz, wymiana i wywóz pieniędzy nie podlegają ograniczeniom. W Boliwii honorowane są karty kredytowe, m.in. MasterCard, VISA i American Express.
W Polce nie ma Ambasady Boliwii a najbliższa znajduje się w Berlinie:
Ambasada Republiki Boliwii
Wichmannstrasse 6
D-10787 Berlin
tel. (0-0 49 30) 26 39 15-0
fax (0-0 49 30) 26 39 15-15
e-mail: embajada.bolivia@berlin.de
Internet: www.bolivia.de
W Boliwii brak również polskiej placówki dyplomatycznej. Boliwia podlega kompetencji terytorialnej Ambasady RP w Limie (Peru). W La Paz działa konsulat honorowy RP
Konsulat RP w La Paz
Konsul Honorowy: Peter Salzmann Donig (hiszpański, angielski)
Calle Potosi 1321, La Paz, Boliwia
tel. (00-591-2) 233-89-32, 233-86-78, 233-90-63; fax (0512) 211-47-49, tel. kom. 0591271534956
e-mail: psalzmann@hotmail.com
W związku z faktem, że dane dotyczące konsulatu mogą ulec zmianie informujemy, że aktualny adres i telefony konsulatu dostępne są na stronie internetowej Ambasady RP w Limie: www.lima.polemb.net.
Przyjezdzajac do Boliwii tak droga ladowa jak i powietrzna otrzymuje sie zgode na pobyt 30 dniowy. Jesli planujesz zostac tu dluzej zgode na pobyt 90 dniowy mozesz otrzymac w La Paz w Migracion na ulicy Camacho.
-
Koszty
Waluta Boliwii – Boliwiano (Bs)
1$ = 6,9 Bs ( w Copacabanie)
1$ = 7,02 Bs ( w La Paz)
Copacabana
Nocleg w pokoju dwuosobowym – 20-150 Bs
Obiad w knajpie turystycznej – 30 Bs
Obiad w knajpie lokalnej – 15 Bs
Godzina Internetu – 8 Bs
Rozmowa telefoniczna do Polski na tel komórkowy – 5,30 Bs za minutę
Piwo w knajpie (duże 620 ml) – 10 Bs
Piwo w sklepie małe – 6-7 Bs
Przepłynięcie łodzią w obie strony na wyspę słońca i z powrotem – 15 Bs
Przepłynięcie łodzią na wyspę słońca w jedna stronę – 10 Bs
Pstrągi w restauracjach (zwykle podawane z frytkami, ryżem i sałatką) – od 15 do 40 Bs
La Paz
Nocleg w pokoju dwuosobowym – 40-260 Bs
Obiad w knajpie turystycznej – 20-60 Bs
Godzina Internetu – 2 Bs
Rozmowa tel do Polski na tel komórkowy - 5 Bs
Rozmowa tel do Polski na telefon stacjonarny – 0,70 Bs
Taxówka z centrum do Villa Fatima – 12 Bs
Obiad w lokalnej knajpie – 9 Bs
Pizza dla dwóch osób – 50-70 Bs
Piwo małe w sklepie – 6,50 Bs
Jogurt duży 10 Bs (uwaga: z lodówki 11 Bs ;))
Coca cola mała – 2,50 Bs (uwaga: z lodówki 3 Bs ;))
Coroico
Coroico prawdopodobnie ze względu na fakt, że w Internecie mówi się o nim „turystyczna stolica Boliwii” (trudno powiedzieć dlaczego ;)) jest dość drogie. Zresztą trzeba przyznać, że Boliwia okazuje się dużo droższym krajem niż myśleliśmy i niż dwa lata temu.
Nocleg w pokoju dwuosobowym – 50-180 Bs
Pizza w knajpie turystycznej – 35 Bs mała, 68 Bs duża
Godzina Internetu – 6 Bs
Piwo w knajpie małe – 10 Bs
Piwo duże w knajpie - 14 Bs
Jogurt duży 1L- 10 Bs
Kawa nescafe rozpuszczalna w opakowaniu 50G - 15 Bs
-
Dojazd
Jak wjechać do Boliwii z Peru?
Z Cusco kursują bezpośrednie autobusy do La Paz z przystankiem na granicy w celu załatwienia niezbędnych formalności.
Decydujemy się na wyjazd z Cusco do Copacabany w Boliwii. Trasa Cusco – Copacabana, czas przejazdu 11 godzin (uwaga na różnicę czasu miedzy Peru a Boliwią (1 godzina)), koszt 50 Soli, linie Nuevo Continental (semi cama). Jeśli zdecydujesz się na podobną trasę, na terminalu powiedzą Ci, że autobus jedzie BEZPOŚREDNIO do Copacabany. Nie do końca jest to prawda. W okolicach granicy należy przesiąść się do busa który zawiezie Cię na granicę peruwiańsko-boliwijską w miejscowości Kasani. Po stronie boliwijskiej wsiadasz do kolejnego busa który w 10 minut zwozi Cię do Copacabany bo to zaledwie 8 km. Koszt przejazdu busami wliczony jest w cenę biletu linii Nuevo Continental więc nic dodatkowo nie musisz płacić.
Trasa Copacabana – La Paz, czas przejazdu około 3,5 h, cena 20 Bs w autobusie turystycznym który jedzie do centrum miasta i 15 Bs w autobusie lokalnym który dojeżdża jedynie do Cmentarza na przedmieściach La Paz. Taxówka z cmentarza do Centrum kosztuje około 10-15 Bs więc zdecydowanie opłaca się kupić bilet na autobus turystyczny.
Na trasie Copacabana – La Paz konieczne jest przepłynięcie barką na druga stronę jeziora Titicaca. Koszt biletu na barkę to 1,5 Bs i nie jest wliczony w cenę biletu autobusowego.
Trasa La Paz- Coroico, czas przejazdu około 3-4 h (109 km), cena 20 (duży autobus) -25 Bs (minibus). Autobusy do Coroico odjeżdżają z Villa Fatima. Z tego miejsca odjeżdżają duże autobusy i mini busy a zasada jest taka, że autobus odjeżdża jak zbierze pasażerów na wszystkie miejsca.
Trasa La Paz – Potosi, czas przejazdu 10h, cena 40 Bs, linia autobusowa Panamericana
Trasa Potosi – Tarija, czas przejazdu 11h, cena 50 Bs, linia autobusowa Trans Andes Bus
Trasa Tarija – Sucre, czas przejazdu 11h, cena 50 Bs, autobus ekonomiczny linii autobusowej 6 de Octubre. Dziś myślę, że na tak długa trasę lepiej kupić przynajmniej semi came i warto zapytać o ogrzewanie. Czasami jest koszmarnie zimno.
Trasa Sucre – La Paz, czas przejazdu 11h, cena 70 Bs, semi cama linii autobusowej Trans Copacabana.
Jak wyjechać z Boliwii i wjechać do Peru?
Przejazd La Paz – Puno via Desaguadero – czas przejazdu 6h, cena 60 Bs, autobus linii Nuevo Continente. Autobus jedzie bezpośrednio z La Paz do Puno i zatrzymuje się na granicy w Desaguadero w celu załatwienia formalności związanych z przekraczaniem granicy.
-
Noclegi
Copacabana
W tym uroczym miasteczku znajdziesz wiele hostali w cenach od 20 Bs do 150 Bs. Te za dwadzieścia często rzeczywiście są w nienajlepszym stanie ale polecamy
Hotel Wendy Mar, cena za pokój dwuosobowy – 70 Bs Hotel w dobrej lokalizacji i wysokim standardzie. W dodatku stosunkowo tani.
La Paz
Na ulicach Illampu i Sagarnaga jest cała masa hoteli. Ich ceny możnaby podzielić na 3 grupy. Te bardzo tanie czyli około 40 Bs za pokój dwuosobowy są niestety często w bardzo niskim standardzie i w dodatku zwykle nie ma wolnych miejsc. Hotele nieco droższe około 130-180 Bs maja wolne miejsca ale standard tez pozostawia wiele do życzenia. Te o wygodnym standardzie kosztują zwykle powyżej 200 Bs za pokój dwuosobowy.
Mieszkamy w Hotelu Sagarnaga na ulicy Sagarnaga, ale trudno go polecać. Na jedna, dwie noce znośny. Koszt 125 Bs za pokój dwuosobowy. Hotel znajduje się w samym centrum i jest tu ciepła woda. W cenę wliczone jest śniadanie (choć bardzo skromne) i Internet.
Podajemy też namiary na tańsze backpackers hostale ale warto tam wcześniej zarezerwować miejsca bo zwykle są pełne.
Hostal Cactus, ul. Jimenez St nr 818, tel: 2451421
Point Hostels, ul. Alto de Alianza St. nr. 693 tel: 2280438, http://www.thepointhostels.com/
Inti Karka Residencial, ul. Juan XXIII nr 132, rownolegla do ulicy Sagarnaga, wejscie z ulicy Illampu. Z hotelu Sagarnaga szybko przenieslismy sie do Inti Karka. Pokoj dwuosobowy z lazienka kosztuje 100 Bs bez negocjacji. Zawsze kiedy chcesz zostac kilka dni warto podjac walke o nizsza cene. Hotel bez rewelacji ale czysto.
Coroico
Jest tu sporo hoteli, hostali w różnych cenach. Podobnie jak w La Paz standard pozostawia wiele do życzenia. Udaje się nam znaleźć miły hostal w centrum w cenie 100 Bs za pokój dwuosobowy. Jest stylowy i czysty. Hostal 1866 prawie przy głównym placu na ul. J. Suazo Cuenca.
Tarija
Ze względu na problemy ze zdrowiem wybieramy hotel o wyższym niż dotychczas standardzie w cenie 170 Bs za pokój dwuosobowy z łazienką. Jest to Hostal Gran Buenos Aires na ul. Daniel Campos N 488 E. Najlepiej jednak wybrać się do informacji turystycznej, która w Tarija jest zorganizowana bardzo dobrze i pierwszą informacją jaką dostaje turysta jest wykaz hoteli.
-
Co jeść
Trudno w Boliwii znaleźć bardzo egzotyczne dla Europejczyka potrawy. Podobnie jak w całej Ameryce Południowej niezwykle popularny jest kurczak, który podaje się z ryżem i ziemniakami jednocześnie. Poniżej podajemy kilka popularnych dań i przysmaków.
Copacabana leży nad jeziorem Titicaca i serwują to doskonałe pstrągi. Pstrągi podawane są w różnej postaci i z różnymi dodatkami ale nawet zwyczajny Trucha a la plancha smakuje wybornie.
Saltenas to boliwijska specjalność: placki mięsno-warzywne z ziemniakami, jajkami, oliwkami i rodzynkami.
Humitas i tamales - placki z mąki kukurydzianej z dodatkiem sera, mięsa lub warzyw. Trudno mówić, że to specyfik boliwijski bo jest równie popularny w Ekwadorze i Peru.
Chupe - gęste, zazwyczaj pikantne zupy na bazie mięsa, warzyw i ziaren zbóż przyprawione czosnkiem i kminkiem.
Trias - tradycyjne danie z gotowanych i smażonych flaków.
Antiquchos - smażone lub grillowanie serca wołowe podawane z pieczonymi ziemniakami.
Pigue - tradycyjne danie boliwijskie - talerz frytek ze smażonym mięsem, cebula i papryką, podawany z parówkami i gotowanym na twardo jajkiem.
-
Pamiątki
W La Paz najlepsze miejsce na neizwykłe zakupy to Mercado de Brujas (targ czarownic). Można tam kupić niezwykłe symbole gwarantujące pomyslność ale też liczne zioła i naturalna biżuterię. Ponadto przy Mercado de Brujas jest sporo straganów na których jest ogromny wybór chust, ubrań z welny alpaki, szli, toreb i czapek. Bardzo popularna jest tzw chullo – kolorowa czapka nachodzaca na uszy. Na tej samej ulicy można kupić plyty z tradycyjna muzyka boliwijską a także tradycyjne intrumenty jak np. Charrango.
-
Warto wiedzieć
- Wjeżdżając do Boliwii z Peru tak drogą lądową jak i powietrzna, na przejściu granicznym w Kasani czy na lotnisku otrzymuje się zgodę na pobyt 30 dniowy. Zgodę na kolejne 60 dni można uzyskać dopiero w La Paz w Migracion na ulicy Camacho.
- W malych miejscowosciach, nawet tych turystyczncyh jak Copacabana czy Coroico jest problem z wyplata pieniedzy z bankomatu. Bankomaty nie obsluguja kart Visa czy Master Card. Istnieje wtedy mozliwosc wyplaty gotowki w kasie banku np. PRODEM ale bank pobiera oplate manipulacyjna w wysokosci 5%. Lepiej do takich miejscowosci przyjezdzac z gotowka w kieszeni.
- W 2009 roku zdarzyło się wiele napadów w celach rabunkowych na turystów biwakujących w górach i odludnych miejscach. Jesli już zdecydujesz się na taką formę wędrowania zadbaj o to aby wędrować w większej grupie.
-
Atrakcje
Copacabana
Copacabana sama w sobie jest uroczą miejscowością położoną nad jeziorem Titicaca. Aby się do niej dostać z La Paz trzeba część drogi pokonać promem. Samochody w mieście zawsze udekorowane są kwiatami bo mieszkańcy wierzą, że gwarantuje to szczęśliwą podróż. Ponadto wart obejrzenia jest cudowny obraz Dziewicy z Copacabany.
Wyspa słońca- fantastyczne miejsce warte odwiedzenia –. Legenda głosi, że na wyspie Słońca narodził się pierwszy Inka Manco Capac. Wyspa jest absolutnie magiczna i warto zaplanować więcej czasu niż tylko jeden dzień i wtedy udać się na wycieczkę w głąb wyspy.
Coroico
Coroico – o Coroico pisze się w internecie „turystyczna stolica Boliwii”, choć szczerze mówiąc nie potrafię znaleźć powodu dla takiej nazwy. Można tu przyjechać słynną Death Road rowerem. Death Road to stara droga z La Paz do Coroico. Agencje najczęściej wywożą turystów na wysokość 4700 mnpm (to najwyższy punkt drogi) i dalej rowerem zjeżdża się do Coroico, które jest na wysokość 1700 mnpm.
Potosi
Największą atrakcją Potosi są kopalnie srebra w których do dziś pracują górnicy zrzeszeni w małych rodzinnych firmach. Do Kopalni najlepiej wyjechać z agencja która gwarantuje przewodnika i odzież roboczą a ta jest tam niezbędna. My pojechaliśmy z agencja KOALA TOURS. Koszt 4 godzinnego wyjazdu do kopalni to 100 Bs od osoby.
Tarija
To miasto słynie z wina i trzeba przyznać że całkiem dobrego. Możesz wybrać się na wycieczkę z agencją do winnic (w planie zwiedzanie małej winnicy artesanal, dużej przemysłowej i ekologicznej). Koszt takiego wyjazdu z agencja to 180 Bs od osoby. Możesz też wyjechać sam do Valle de la Concepcion i samodzielne zwiedzić kilka winnic artesanal. Właściciele chętnie oprowadzą Cię po winnicy, opowiedzą o procesie produkcji a co najważniejsze zorganizują dla Ciebie degustacje. Koszt dojazdu do Valle de la Concepcion to 5 Bs od osoby.
La Paz
1. Pierwsze miejsce, które należy odwiedzić to Sagarnaga Street, znajdująca się na południe od Plaza San Francisco, i jest główną aortą miasta i skupiskiem hoteli, restauracji, sklepików z pamiątkami.
2.Rynek Czarownic gdzie sprzedaje się różne "magiczne zioła" i afrodyzjaki
3. Mercado Negro gdzie sprzedaje się różnego rodzaju lokalne wyroby i „magię”
4. Plaza Murillo (znajduje się tu rynek główny wraz z siedzibami władz rządowych),
5. Wiele osób powie że warto odwiedzić skalną dolinę Valle de La Luna ale generalnie wszystkie wyglądają tak samo więc jeśli widziałeś podobną dolinę np. w Chile albo innym kraju, daruj sobie tutaj tą atrakcje,
6. Tiwanaku – jest to jeden z największych ośrodów kultury Gór Andów z okresu regionalnego, który wpisany jest na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO. Położony jest w pobliżu jeziora Titicaca w departamencie La Paz na wysokości 3800 m n.p.m. Do dziś dzień owiane tajemnicą są źródła powstania jak i przyczyny upadku tego niegdyś wspaniałego miasta.
7. Muzem Koki – jest w samym centrum blisko calle Sagarnaga, łatwo tam trafić i warto je zobaczyć
8. Demonstracje to kolejna atrakcja La Paz. Przynajmniej raz w tygodniu odbywa się tu jakaś demonstracja i w zasadzie każdy turysta ma szansę ją zobaczyć ;). Dla mnie najbardziej niezwykła była demonstracja ojców rodzin którzy domagali się wcale nie większych praw w opiece nad dziećmi ale komputerów w szkołach dla dzieci ;). I co najciekawsze w demonstracji ojców rodzin brały udział głównie kobiety ;).
-
Ciekawostki
CIEKAWOSTKI
El Tinku to taniec-walka, który praktykują społeczności Laimes i Jukamanis w prowincji Chayanta, w departamencie Potosi. Obie społeczności żyją raczej we wrogich stosunkach i każdy powód jest dobry, by rozpocząć el Tinku. El Tinku rozpoczyna się spotkaniem dwóch wrogich grup na wyznaczonym miejscu. W spotkaniu uczestniczą wszyscy mężczyźni zdolni do walki. Ubrani są w skórzane stroje, rękawiczki z jednym palcem oraz uzbrojeni w proce. Pierwszy etap to próba dojścia do porozumienia przywódców Laimes i Jukamanis. Jeśli to się nie uda rozpoczyna się pojedynek z użyciem proc. Po tym jak przywódca jednej ze stron wygra pojedynek, następuje kolejna próba porozumienia. Jeśli i ta kończy się niepowodzeniem rozpoczyna się walka - w rytm muzyki i zwykle dochodzi do rozlewu krwi . Po zakończonej bitwie, wszyscy razem świętują. Polegli są ofiarą dla Pachamamy, dzięki której w następnym roku można się spodziewać lepszych plonów. El Tinku jest praktykowane do dnia dzisiejszego. Dostępne tylko dla członków obu tych społeczności albo zaufanych osób.
Justicia communitaria.
Tu społeczność sama rozwiązuje problemy i wymierza sprawiedliwość bez udziału władz państwowych czy lokalnych. Praktykowana jest w małych miejscowościach, gdzie to starszyzna społeczności decyduje, jak ukarać winowajcę np. oszusta, złodzieja itp. Jej wyrok jest ZAWSZE prawomocny, a kary wykonuje się np. przez spalenie lub ukamienowanie. Warto być bardzo ostrożnym bo Boliwijczycy nie lubią kiedy się ich fotografuje. W małych miejscowościach ludzie wierzą, że robiąc im zdjęcie kradnie się im dusze. Trudno powiedzieć czy historia jest prawdziwa, ale słyszeliśmy o ukamienowaniu polskiego studenta za zrobienia zdjęcia w małej, tradycyjnej, boliwijskiej wiosce.
Koka
Liście koki są nieodłączną częścią kultury nie tylko boliwijskiej ale całej kultury andyjskiej. Indianie Keczua i Ajmara wierzą, że zostały im one dane przez bogów po to, aby łatwiej było im przetrwać trudy niewolniczej pracy ale też życia w surowym andyjskim klimacie. Dla Indian to roślina święta, której żucie powoduje nie odczuwanie głodu, bólu i zmęczenia. I bez względu na to czy jest święta czy nie rzeczywiście zwiększa odporność organizmu na zmęczenie. Dziś jest polecana jako roślina przyspieszająca aklimatyzacje organizmu do dużych wysokości. Małe zielone listki w kształcie migdałów spożywa się wkładając ich garść do policzka i przeżuwając. Taka masę można pozostawić w ustach nawet dwie godziny. Kontrolowana uprawa koki w Boliwii jest legalna, każda rodzina może mieć swoje poletko, legalna jest także jej sprzedaż i wyrób artykułów spożywczych takich jak herbata, czy mąka z koki.
Dzień Wszystkich Świętych.
Boliwijska tradycja nakazuje, aby w domu, w którym nie dłużej niż rok temu ktoś zmarł, ustawiono zdjęcie zmarłego nad stołem, na który przygotowuje się wszelkie ulubione potrawy zmarłego. Wierzy się, że w czasie Zaduszek zmarły powraca do swoich bliskich na 24 godziny. Pokarmy są dla niego, by pokrzepił się po długiej drodze na Ziemię. Stół przystrojony jest także różnokolorowymi kwiatami. Kwiaty mają pokazać, że rodzina go nie opłakuje ale cieszy się, że jest w świecie Bogów. W przeszłości w dniu odpowiadającym Zaduszkom wyjmowano mumie zmarłych z grobów i obnoszono po wsi. Kościół katolicki zakazał tej praktyki, wiec ludność zastąpiła mumie wypiekami w kształcie ciała zmarłego.
Qhapaj Raymi – Powitanie lata w Incallacta.
To dwudniowe uroczystości przywitania lata w Incallacie (Miasto Inków). Incallacta to ruiny inkaskie oddalone około 130 km od Cochabamby. Co roku odbywają się tu dwudniowe uroczystości powitania lata. Świętowanie rozpoczyna się wieczorem w sobotę. Wtedy do ruin przyjeżdżają lokalne władze i ludność z okolicznych wiosek. Uroczystościom towarzyszą śpiewy, ch’alla z zarodków lamy oraz jest to doskonała okazja do tego aby smakować lokalne przysmaki. Punktem kulminacyjnym jest rytualne zabicie lamy o świcie. Rytuału dokonuje się na ołtarzu na wzgórzu, po tym jak słońce wzejdzie nad horyzont i wszyscy powitają go z wyciągniętymi rękami. Bijące serce lamy wrzucane jest w ogień na ofiarę dla Pachamamy.
-
Sponsorzy
 |
Firma Larix wyposażyła nas w trwałe i niezawodne buty, w których przez 18 miesięcy zamierzamy przemierzać całą Amerykę Południową i zdobywać przynamniej niektóre z 14 zaplanownych szcześciotysieczników. |
|
|
Firma Larix wyposażyła nas w wysokiej jakości, funkcjonalną bieliznę termoaktywną. |
 |
Firma Bergson udzieliła nam solidnego rabatu na zakup sprzętu niezbędnego podczas 18-o miesięcznej wyprawy. |
-
Patronat medialny
Patronat honorowy
Patronat medialny
Partnerzy
-
Podziękowania
Serdecznie dziękujemy webmasterowi Markowi Borkowskiemu bez którego zaangażowania, szybkości reagowania i super pomysłów ta strona nie byłaby tak fajna i łatwa w obsłudze. To prawdziwy mistrz! Marek wielkie dzięki za pomysły i tak sprawne działanie.
Dziękujemy naszym fantastycznym rodzicom za to, że mimo obaw i oporu wobec naszego wyjazdu okazali tak wiele wsparcia i zrozumienia dla naszej pasji. Czekajcie na nasz powrót.
Dziękujemy Magdzie Redmer z firmy ARTGEN za to, że jest taka fajna i choć nie ma czasu to zawsze jest uśmiechnięta, służy radą i pomocą w sprawie Odkrytych i nie tylko. Zawsze daje poczucie, że jest BLISKO. Magda ucałowania dla Ciebie i chłopaków :).
Dziękujemy Sylwkowi Legoń i Piotrowi Napierała z agencji reklamowej Creativeforce za pomoc graficzną, przepyszne wspólne obiady i wspólne godziny spędzone przy winie i rozmowie. Sylwek będzie nam brakowało wspólnych spotkań i Twoich pyszności Piotr .
Szczególne podziękowania dla Beaty Orcholskiej, za wszelkie próby zatrzymania mnie ale też w konsekwencji za zrozumienie i wsparcie. Beata dziękuję za to, że zawsze miałaś czas i za to, że mogłam się od Ciebie tak wiele nauczyć. Dziekuję za wszystko a poza tym pamiętaj, zaproszenie jest wciąż otwarte :).
Dziękujemy Agnieszce Nowickiej i Krzysztofowi Ślósarskiemu za to, że na czas wyprawy „adoptowali” naszego ukochanego kota. Krzysztof , co prawda nigdy nie widzieliśmy żebyś tak robił ale na Twoim miejscu schowalibyśmy te urocze „czaszeczki” bo Sonia też może je pokochać ;)
Duże podziękowania dla Piotra Bączyka za to, że dzięki niemu relacje będziemy mogli pisać w każdym miejscu Ameryki Południowej. Piotrek Twoja bezinteresowność, otwartość i gotowość do pomocy bardzo mnie wzruszyła. Jeszcze raz gorące podziękowania. A poza tym „maleństwo” jest nie tylko praktyczne ale też CUDOWNE :)
Dziękujemy Magdzie Lupce za to, że podjęła się czasochłonnego wyzwania korygowania polskich znaków w naszych wyprawowych relacjach. Magda teraz od Ciebie zależy czy to co ukaże się na stronie będzie „czytelne”.
Dziękujemy Lidce Chałasiak za kreatywny wkład w naszą stronę, za cenne wskazówki i za pyszne ciasta którymi zawsze objadał się Jarek. Lidka baaaaaaaaardzo będzie mi brakowało Twojego sernika z brzoskwiniami i mazurka (to mówiłem ja Jarek ;))
Dziękujemy wszystkim naszym bliskim i przyjaciołom, którzy z nami SĄ. Zawsze.
Dziękujemy firmie Larix która wyposażyła nas w fantastyczne buty i bieliznę.
Dziękujemy naszym pracodawcom za zrozumienie naszej pasji. Gdyby nie Wasza tolerancja nie moglibyśmy spełniać swoich marzeń.
Dziękujemy wszystkim naszym patronom medialnym za zainteresowanie, cenne wskazówki i za to że dzięki nim będziemy mogli się z Wami dzielić swoimi przeżyciami i wrażeniami
Dziękujemy wszystkim tym życzliwym osobom które pomagały nam w organizacji wyprawy. Nawet te wydawałoby się najmniejsze elementy są konieczne do tego abyśmy mogli wystartować.
Dziękujemy też wszystkim tym którzy ciepło o nas myślą i trzymają za nas kciuki.
|
| |
|
|
|
| Komentarze do wyprawy: Ameryka na nowo ODKRYTA |
| |
|
Przysłany: 2010-01-16 11:47:33Skomentuj ten komentarz...
Też bym wrzeszczała ;). Testosteron kipi w tym kurzu......a może to estrogeny ;).
Napisał: Isa (iza@odkryte.pl) |
Przysłany: 2010-01-14 15:21:48Skomentuj ten komentarz...
Cudowna idea, świetny materiał, fantastyczne zdjęcia. Ucałujcie proszę Claudie i Flavie.
Napisał: isa (iza@odkryte.pl) |
Przysłany: 2010-01-07 08:12:13Skomentuj ten komentarz...
Wyślijcie proszę do mnie takiego wielkiego ptaka abym mogłą znowu poszybować w niebo i polecieć w świat. Piękne lodowce, one zawsze mnie zachwycają.
Napisał: isa (iza@odkryte.pl) |
Przysłany: 2009-12-27 21:41:26Skomentuj ten komentarz...
„Może nawet do Patagonii…” mówił Janek Pradera z „Siekierezady”
:)))))))))))))))))))))
a ty sie mi mlody coraz bardziej podobasz!
Napisał: maugoska&tomek (maugoska@gmail.com) |
Przysłany: 2009-12-23 17:56:48Skomentuj ten komentarz...
Najpierw deszcz, potem deszcz ze sniegiem a pozniej tecza:))) buziaki dla Ciebie Izula
Napisał: jaruch (jarek@odkryte.pl) |
Przysłany: 2009-12-23 17:53:55Skomentuj ten komentarz...
No wydawalo mi sie zbyt patetycznie wiec dorzucilem troche laciny:))
Napisał: jaruch (jarek@odkryte.pl) |
Przysłany: 2009-12-23 16:54:55Skomentuj ten komentarz...
Jaro, Magda i wszyscy którzy tam są..... na końcu świata na niebie pojawiła sie tęcza :). Na szczęście dla Was w Nowym Roku :). Kinga Choszcz mówiła "Każde marzenie jest nam dane wraz z siłą potrzebną do jego spełnienia". Jesteście dowodem na to, że miała rację. Wydaje się, że wszystko czego potrzebujecie już nosicie w sobie...dlatego teraz kiedy jesteście tak daleko od domu, na końcu świata, pamietajcie, że najpiękniejsze święta są w Polsce, ale Polska jest tam gdzie WY!!!!! Ściskam z całych sił...i przesyłam buziaki od bałwana Mietka, którego dziś ulepiłam w ogrodzie.
Napisał: isa (iza@odkryte.pl) |
Przysłany: 2009-12-21 22:24:29Skomentuj ten komentarz...
Aaaaaaa, no i jeszcze jedno...nie byłabym sobą gdybym nie zapytała czy Eubalaena Australis to te wieloryby które sa na zdjęciach ? ;P
uściski dla Was kochani i prześlijcie nam trochę słońca bo w Poland już prawdziwa zima...pada, pada śnieg. I to już kolejny dzień.
Napisał: isa (iza@odkryte.pl) |
| Dodaj nowy komentarz... |
|
|
|
|
|
e-mail: 
e-mail: 
