Walka o indiańskie dusze.

Wiek, XXI, rok 2009. Wchodzimy do „tajemniczego ogrodu”. Na rozgrzanym tropikalnym słońcem kamieniu wygrzewa się jaszczurka, która nie reaguje na szelest poruszanej ludzkimi krokami trawy a olbrzymia ropucha tarasuje drogę w kierunku cmentarza. Porośnięte mchem mury, rozpadające się kamienie, miażdżone przez bluszcze kolumny i rozrywane przez kiełkujące trawy schody. Dziś dżungla upomina się o to co jej odebrano wiele lat temu.

Niewiele zachowało się materiałów na temat misji jezuickich bo historia chętniej mówi o wielkich tego świata a ta historia opowiada o  mnichach i ubogich Indianach.

Wiek, XV. Indianie Guarani żyją w swoich „komunach” ciesząc się wolnością ale też często doświadczając głodu. Dżungla nie troszczy się o swoich mieszkańców dlatego Indianie żyją z tego co złowią, upolują, znajdą. Jeśli w okolicy brakuje jedzenia Indianie przenoszą się do innego rejonu dżungli, który znowu daje możliwość utrzymania około 200 osobowej społeczności. Cała społeczność składająca się wielu rodzin żyje w jednym domu a przywódca z racji posiadanej siły ale też przywilejów ma prawo do poligamii.

Wiek XVI.. Na kontynent południowoamerykański przybywają hiszpańscy konkwistadorzy wraz z mnichami. Hiszpanie mimo wcześniejszych sukcesów militarnych mają poważny problem z podbiciem ceniących sobie wolność Indian Guarani co owocuje ogromną nienawiścią wobec nich a docelowo bardzo brutalnym traktowaniem.  

Indianie Guarani nie mają wizerunków swoich bogów. Jezuici myśląc, ze Guarani swoich bogów nie mają, rozpoczynają wędrówkę w celu nawrócenia ”zagubionych dusz” . Uczą się języka guarani i wędrują po dżungli rozmawiając z Indianami i nawracając ich. Z czasem ilość Indian jest tak duża że zakonnicy tworzą misje tzw. reducciones. Coraz więcej Indian decyduje się na pozostanie w misji bo dzięki temu mogą schronić się przed Hiszpanami a część z nich widzi wymierne korzyści dla swojej społeczności.

Jezuici uczą Indian uprawiania ziemi, stolarstwa, murarki i innych rzemiosł. Każdy uczestnik społeczności pracuje na zaspokojenie własnych potrzeb ale w wybrane dni pracuje na rzecz całej społeczności. Jeśli komukolwiek, czegokolwiek brakuje to wymienia wyprodukowane przez siebie dobra na dobra wyprodukowane przez innych mieszkańców społeczności. Ceną za ten raj było porzucenie poligamii która miała wieloletnie tradycje wśród Indian Guarani.

Indianie wiodą spokojne życie w jezuickich misjach zaledwie przez około 150 lat.

Wiek XVII. Hiszpańscy osadnicy  coraz boleśniej odczuwają jezuickie wpływy. Potrzebują siły roboczej a Kościół potępia stosowaną przez nich przemoc i niewolnictwo grożąc gniewem bożym i mękami piekielnymi a tym którzy nie uwolnią Indian ekskomuniką. To zaostrza konflikty pomiędzy hiszpańskimi osadnikami a Jezuitami. Osadnicy tworzą zatem ideologię wg której niewolnicza i mordercza praca Indian na ich encomiendas miała być najskuteczniejszą drogą ich nawrócenia.  Jezuici najaktywniej występują przeciw takiemu traktowaniu Guarani  a to powoduje odcięcie im dostaw żywności  itp. Świątynie pustoszeją  a Jezuici i Indianie mają zakaz kontaktowania się pod groźbą śmieci.

Dziś opustoszałe mury milczą.  Szelest trawy, szmer poruszanych wiatrem drzew……i tylko papugi wydają się wrzeszczeć tak jakby chciały zbudzić umarłych, którzy opowiedzieć mają tą niezwykłą historię.

Iguazu - tam bylismy juz kilka dni temu.

275 progów przez które w każdej sekundzie przelewa się 2 miliony metrów sześciennych wody. Woda z wielkim hukiem wpada  w bezkresną otchłań rozpryskując się na miliony drobnych kropel, które odbijając światło tworzą przepiękne tęcze. 

Miejsce niezapomniane.... „to takie miejsce, o którym wiem, że stanie się dla mnie niezwykłe, gdy tylko dowiem się o jego istnieniu, i że po prostu będę musiał je odwiedzić”- Steve Davey. Właśnie takim miejscem jest Iguazu.

Fotki widzieliscie i szczerze mowiac nie bardzo jest o czym pisac. To trzeba po prostu zobaczyc.

18.11.2009

Przerwa techniczna

Mamy maly problem z komputerem a wlasciwie z zasilaczem. Ostatnie dni to wloczega po Argentynie i bardzo chcielibysmy podzielic sie z Wami fotosami i relacjami. Niestety ostatnie dni to tez straszliwe burze i podczas jednej z nich spalil sie nasz zasilacz, co powaznie ogranicza nasze mozliwosci pisania relacji, czy przygotowania zdjec.

Relacje powstaja analogowo i na pewno znajda sie na odkrytych, mam nadzieje ze najpozniej na poczatku grudnia.

A teraz serdecznie pozdrawiamy i idziemy sie pakowac bo jutro ruszamy do Paragwaju. Wiem, wiem....tego nie bylo w planach.....

09.11.2009

San Ignacio, w którym znajdują się najlepiej zachowane ruiny misji jezuickich po argentyńskiej stronie, wydawało nam się całkowicie opustoszałe. Wczoraj wieczorem jednak spotkaliśmy spory team podróżujący samochodami terenowymi… z Polski. Serdeczne pozdrowienia dla „Polish Off-Road Expedition – Ruta 40 – Patagonia 2009”. Powodzenia, pogody ducha i słońca na niebie. Szerokich dróg Wam nie życzymy bo i tak pewnie ich unikacie, a w dżungli ich nie znajdziecie. I  jeszcze raz wielkie dzięki za fantastyczne spotkanie i kawałek Polski przywieziony w butelce wiśniówki własnej roboty :D. Pyyyyyyyyycha!!!!!!!!!!!!!!!  

Dorzuciliśmy kilka zdjęć z Cachi w okolicach Salty. Mówi się tu, że północny-zachód Argentyny to kawałek Boliwii. My już Boliwię widzieliśmy, więc zdjęć tylko kilkaJ

07.11.2009

W San Juan muzeum znajduje się poza miastem – w blaszanym magazynie. Między innymi magazynami. Wchodzisz na dzwonek. Otwiera pani w fartuchu. Trochę przypomina panią woźną. Jak się okazuje dysponuje ogromną wiedzą na temat zgromadzonych eksponatów. A samo muzeum zachwyca ilością i jakością eksponatów. Ich wiek sięga 5000 lat przed Chrystusem. Aż dziw bierze, że miasto nie może znaleźć lokalu dla tak niesamowitych zbiorów. A tak oglądamy je tylko my – jedyni w tym tygodniu, może nawet miesiącu. Jak zawsze największe wrażenie robią na nas mumie. Ta najsłynniejsza tutaj – mumia z Cerro El Toro – to młody mężczyzna złożony na szczycie w ofierze przez Inków. A jeszcze większe wrażenie robią mumie z grobowców z okresu preinkaskich kultur Morrillos i Ansilta, Świetnie zachowane mimo, że niektóre mają ok. 5000 lat. Wiele mówią o tamtych kulturach, zamieszkujących region San Juan i zmuszają do stawiania wciąż nowych pytań

04.11.2009

Niedzielne popołudnie na placu przed muzeum w Mendozie zaczęło się nieco niemrawo. Miały odbywać się tańce. Muzyka z „jamnika” i mieszkańcy miasta popijający mate na trawnikach. Jednak po kilkunastu minutach tańczył cały plac. Starzy, młodzi, przebrani w tradycyjne stroje i na sportowo, zdrowi i niepełnosprawni. Cueca, gato i inne tańce. I każdy zna kroki i robi to z pełnym zaangażowaniem… obejrzyj kilka zdjęć w galerii. Trochę „bardziej na żywo” w relacji dla RadioA. Relacja ukaże się pewnie w przyszły poniedziałek Pt. „Popołudnie na plaza w Mendozie”. Później tradycyjnie będzie można ją pobrać ze stron radia i ChDK. Ostatnie audycje w ogóle są trochę bardziej muzyczne – zapraszamy do pobrania i przesłuchaniaJ

(w galerii Chile dorzuciłem kilka zdjęć, z okolic San Pedro, które wcześniej się gdzieś zawieruszyły – więcej zdjęć z tych okolic w galerii z wyprawy do Chile z 2005 roku)

15.10.2009

Mumia z Aconcaguy

- Hej to siano (trawa)!

- Niemożliwe, jesteśmy sporo powyżej pięciu tysięcy!

Od tej krótkiej wymiany zdań na wysokości 5300 m, 8 stycznia 1985 roku rozpoczęła się historia, która odmieniła życie Juana Carlosa. A właściwie rozpoczęła się kilka dni wcześniej, kiedy to ekspedycja złożona z członków Club Andinista Mendoza (Gabriel A. Cabrera, bracia Fernando i Juan Carlos Pierobon oraz Alberto i Franco Pizzolon ) wyruszyła z Mendozy by zdobyć najwyższy szczyt obu Ameryk Aconcaguę. Ekspedycja ta była częścią projektu klubu zorganizowanego z okazji 50-lecia istnienia. Zakładała, wejście na Aconcaguę kilku wypraw różnymi drogami. Ta akurat była ciekawym przedsięwzięciem polegającym na przejściu przez szczyt zwany Piramidą i zejście pod osławioną południową ścianę i dalej wspinaczkę na wierzchołek południowy i dalej do centralnego. Lecz to nie względy wspinaczkowe, zadecydowały o tym, że o wyprawie usłyszał świat. Upraszczając nieco można powiedzieć, że zadecydował o tym pewien siedmioletni chłopiec żyjący ponad pięćset lat temu pod rządami wielkiego Inki Pachacuti, w odległym o tysiące kilometrów Cusco.

Dziś Juan Carlos Pierobon budowlaniec, przewodnik górski z zamiłowania opowiada o wydarzeniach sprzed prawie 25 lat ze spokojem, jakby ważył słowa. A w spojrzeniu ma ten błysk, który zawsze zdradza ludzi z pasją. Jego żona Laura uzupełnia jego wypowiedzi wieloma szczegółami, o które nawet nie nadążamy zapytać. Na zegarze wiszącym na ścianie niepostrzeżenie mijają godziny, ze stołu zupełnie niezauważalnie znikają kolejne porcje pysznych własnej roboty pomidorów ze słoika, a z kolejnych butelek malbeca wino wydaje się parowaćJ

Wróćmy do opowieści. Kiedy andyniści podeszli do miejsca, z którego rzekomo wystawała trawa, zobaczyli również pióra. Jak mówi Juan Carlos, zapadła zupełna cisza. Po chwili zobaczyli fragmenty materiału a między nimi coś białego. Już po chwili zorientowali się, że to fragment czaszki – małej – prawdopodobnie dziecka. „Mumia!!!” wykrzyknął, któryś z nich choć dziś juan Carlos nie pamiętna kto. Słyszał o mumii ze szczytu El Toro z okolic San Juan, czy El Plomo w Chile, ale jak mówi naukowcy sądzili, że tak bardzo na południe nie ma już „Santuarios de altura”, jak nazywa się miejsca składania ofiar przez Inków na szczytach górskich. Oszołomieni wspinacze nie mieli pojęcia co robić. I jak mówi jeden z archeologów badających mumię i jednocześnie profesor Juana Carlosa ze szkoły: zrobili rzecz najlepszą z możliwych czyli nie zrobili nic. Postanowili kontynuować akcję górską i po jej zakończeniu wrócić w to miejsce z grupą archeologów. Z powodu złej pogody akcję górskązakończono po kilku dniach. Dzięki temu już pod koniec stycznia andyniści wrócili w miejsce znaleziska z ekipą badaczy pod przewodnictwem doktora Juana Schobingera. Odnaleziona mumia to chłopiec w wieku około siedmiu lat. W czaszce dziecka widoczna była dość pokaźna dziura. Ale wg naszego rozmówcy to raczej efekt późniejszych lawin kamiennych. Chłopiec odurzony prawdopodobnie chichą zmarł z wychłodzenia i bardzo ścisłego owinięcia tkaninami co zablokowało przepływ krwi. . Jego ciało ubrane w rytualną tunikę, owinięte było bardzo ściśle kilkoma warstwami tkanin. Ozdobione było rysunkami malowanymi pigmentem z rośliny achiote. Sok z achiote był też ostatnim napojem jaki spożyła ofiara. Wśród tkanin znaleziono podobnie jak w innych sanktuariach wysokogórskich: figurki w kształcie ludzi ze złota, srebra i muszli spondylus odziane w tkaniny z charakterystycznymi pióropuszami oraz figurki lamy. Dziecko miało ze sobą dwie niewielkie torby z tkaniny. Jedna z nich wypełniona była ziarnami. Badania laboratoryjne pozwalają stwierdzić, z dużym prawdopodobieństwem, że chłopiec pochodził prawdopodobnie z okolic Cusco. Zatem odległość jaką pokonał do miejsca swego przeznaczenia jest niewiarygodna. Wokół znaleziska usypane były półkoliste „pircas” murki z kamieni, całość skierowana na północ w kierunku potężnej południowej ściany Aconcagua. Tak wyposażony mały posłaniec wyruszył ponad pięćset lat temu do świata bogów by wybłagać lepsze plony, uchronić przed suszą czy innymi klęskami, a może zanosił zupełnie inne posłanie….

To nie koniec wieczoru opowieść za opowieść. Juan Carlos i jego żona są bardzo ciekawi świata i wymagający. Opowiadamy więc o naszym kraju od plemion słowiańskich i chrztu Mieszka po Wałęsę i Wojtyłę. Czas mija, malbec znika. Na koniec dostajemy od domowników książkę Schobingera poświęconą mumii z Aconcaguy. To opasłe tomisko z wnioskami z całej gamy badań, kryjące pewnie wiele ciekawostek. Przeczytam z ciekawością jednak nic nie zastąpi relacji naocznego świadka – człowieka w pewien sposób „naznaczonego”, którego wybrała i do którego przemówiła historia…

(więcej o mumiach inkaskich w tekście o capacocha i relacji z AmpatoJ

14.10.2009

Argentyńskie siorbanie czyli czym jest mate.

Czym jest mate? Wydaje się że to proste pytanie i tak samo prosta będzie odpowiedź. Ale nie w Argentynie. Kiedy zadasz Argentyńczykowi pytanie „czym jest mate” zawiesi głos, zamilknie, oczy zwróci ku niebu (albo w kierunku sufitu, wszystko zależy gdzie zadasz to pytanie ;)), zamruczy…..”jak to wyjaśnić” – będzie odwlekał moment odpowiedzi……..”to rodzaj herbaty” podpowiadam……..jednak nie, moja podpowiedź nie jest satysfakcjonująca, co widzę po wykrzywionej z niesmakiem twarzy Pablo. Nie podejmuje zatem kolejnych prób a w zamian słyszę długą opowieść.

Mate to rodzaj zwyczaju, rytuał w którym uczestniczysz wraz z przyjaciółmi. Zaproszenie do niego jest wielkim wyróżnieniem i jeśli ktoś częstuje cię mate to znaczy że chce się z tobą zaprzyjaźnić. Yarba mate pije się podając ją z  jednych rąk do kolejnych, jak fajkę pokoju.

Zaparza się ją w naczyniu zwanym mate lub matero najczęściej zrobionym z tykwy a proces zaparzania jest ogromnie ważny aby miała ona odpowiedni smak. Mate zawsze przygotowuje gospodarz domu i pije ją jako pierwszy. Wypija cały napar i dopiero wtedy ponownie dolewa wody i mate podaje kolejnej osobie.

Bardzo szybko nadarza się okazja abyśmy mogli uczestniczyć w tym rytuale. Pablo prowadzi bardzo otwarty dom i każdego wieczora odwiedzają go przyjaciele. Zaprasza nas do picia mate.  Pablo w pierwszej kolejności przygotowuje wodę w termosie. Nie może być bardziej gorąca niż 80 stopni, inaczej można oparzyć mate i straci ona smak, mówi Pablo. Z namaszczeniem wsypuje yerba mate do matero, następnie umieszcza tam bombillę – metalową słomkę zakończoną sitkiem. Powoli wlewa wodę. Następnie sam zaczyna sączyć napój.  Moje uczestnictwo w rozmowach przerywa głośne siorbnięcie. Pablo właśnie wypił ostatni łyk. Jestem chyba jedyną osoba która to słyszała a przynajmniej pozostali nie zwrócili na to uwagi. Enrique, Flawia i Daniel też siorbią. Rozumiem zatem, że to element tego „świętego zwyczaju”. Mam nadzieje, że samo siorbanie nie jest aż tak „święte” i obowiązkowe ;).    Moja kolej.  Próbuję pierwszy łyk……..moja twarz tężeje a napój zatrzymuje w ustach bo nie bardzo wypada go wypluć a przed połknięciem blokuje mnie ściśnięte gardło. W tej chwili dałabym wiele aby mate straciła choć odrobinę swojego „niezwykłego” smaku, nieważne czy z powodu zbyt gorącej wody czy z innych powodów ;). Gorzki, wyrazisty smak, tak gorzki, że wydaje się nawet nieco kwaśny. W dodatku w ustach czuję coś na kształt popiołu i kawałki zielska. Nie mam wyjścia połykam. Zanim oddam mate muszę ją wypić do końca. Spore wyzwanie ;). Mate krąży wokół stołu, wszyscy rozmawiają choć ja chwilowo nie mogę z siebie wydobyć ani słowa. A szkoda bo gdybym powiedziała „dziękuję” zostałabym pominięta przy następnej „kolejce” ;). Wszyscy pozostali wyglądają na zadowolonych, powiedziałabym wręcz że szczęśliwych. Szczęśliwie nie pytają  jak mi smakuje ;). Znowu dociera do mnie naczynie z yerba mate, nie wykręcę się, nie mam szans. Przypominam sobie szybko wszystkie opowieści o jej właściwościach zdrowotnych. Ma dużo witamin, pobudza, zwiększa wytrzymałość, oczyszcza organizm z toksyn, zwiększa ilość czerwonych krwinek, poprawia odporność itp. Niestety te opowieści nie zmieniają jej smaku ale właśnie ze względu na nie sugeruję aby każdy kto kiedykolwiek będzie miał okazję spróbować tradycyjną, nie aromatyzowaną mate nie zniechęcał się. Nie zniechęcajcie się po pierwszym łyku. Nie zniechęcajcie się też po drugim i trzecim ;).

Muszę przyznać, że każdy kolejny jej łyk jest już coraz bardziej …..akceptowalny ;). Choć nie wiem czy jest coraz lepsza, słabsza, przyzwyczaiłam się, czy pierwsze silne doznania sprawiły że już nic nie czuje ;).

11.10.2009

Skazani na lenistwo

Siadam w czymś na kształt karczmy. Mięso skwierczy na grillu ale moje uszy najbardziej cieszy dźwięk otwieranego wina. Podchodzi nadzwyczaj przystojny chłopak z obsługi, uśmiecha się a trzepot jego długich i gęstych jak u lamy rzęs zmusza mnie do przytrzymania na głowie okularów jeśli nie chce aby odleciały wraz z „rzęsistym wiatrem” ;).  Szczęśliwie przystojniak szybko przyjmuje zamówienie. Jest proste. Dwie parillady libre. Lubię jeść, zresztą oboje lubimy więc to najlepsze dla nas rozwiązanie. Płacisz 5$ za wstęp do knajpy po czym do woli jesz grillowanie mięsa i sałatki. Od czasu do czasu podchodzi argentyński przystojniak, który pyta czy podać coś jeszcze robiąc przy tym spory wiatr trzepotaniem rzęs. Z czasem przytrzymuje okulary kiedy tylko widzę  go w  pobliżu naszego stołu ;).

Mamy już nawet swoja ulubioną karczmę. Wdzięczna nazwa Eros wcale nie była głównym motywem dla którego knajpa stała się ulubioną ;).  Obsługa właścicielska, swojski klimat i doskonałe mięsa…….to mnie uwiodło. Właściciel w prawdzie bardziej niż argentyńskiego cosinero przypomina włoskiego mafioso i długo zastanawiam się zanim zapytam go o cokolwiek bo nie wiem jak zareaguje jeśli mu przeszkodzę to i tak lubię to miejsce.  Parillada to w przeszłości jedzenie dla biedaków. Głownie podroby i mięso gorszego gatunku. Dziś parillada jest wygodną formą żywienia dla smakoszy i obżartuchów (należymy do drugiej grupy ;)) gdzie podaje się doskonałe steki, kiełbasy i inne grillowanie specjały.  Do tego oczywiście fantastyczne argentyńskie wino……ale to rzecz oczywista a o tych często się nie mówi ;).

Wciąż jesteśmy w Mendozie i choć pamiętam że mieliśmy zatrzymać się tu zaledwie na 3-4 dni, utknęliśmy tu na ponad 10 dni i wciąż nie widać końca naszego pobytu. Glowna atrakcja Mendozy to oprocz gory obu Ameryk Aconcagua, winnice. Jezdzimy do winnic a poniewaz  oboje jestesmy fanami wina i nie sa to nasze pierwsze wyjazdy do producentow oboje doskonale znamy proces produkcji tego doskonalego trunku. Slyszelismy te opowiesci tysiace razy wiec ze znudzeniem ktore ukrywamy pod szerokim usmiecham czekamy zwykle do punktu kulminacyjnego jakim jest degustacja ;).

Skoro już utknęliśmy w Mendozie, w zasadzie u stóp Aconcagua to może warto sprawdzić możliwości wejścia na ta górę. Kiedyś była w moich planach, kiedy jednak zasmakowałam gór  mniej popularnych i przede wszystkim mniej zatłoczonych Aconcagua zniknęła z mojej głowy i przyszłości. Jesteśmy jednak przed sezonem…..a to oznacza pustki pod góra i zaczyna ona wyglądać coraz bardziej interesująco. Udajemy się do informacji która w Mendozie specjalizuje się w szczegółach dotyczących najwyższej góry obu Ameryk.  Dostajemy długą listę warunków które trzeba spełnić aby wchodzić na Anke przed sezonem:

- po pierwsze trzeba kupić pozwolenie które zimą (czyli teraz) kosztuje więcej niż w sezonie

- po drugie nie można pójść samemu, tylko trzeba ze sobą zabrać przewodnika, co oczywiście potęguje koszty

-po trzecie trzeba wraz z wieloma innymi dokumentami (jak plan wyprawy, górskie CV i wiele innych) przedstawić świadectwo zdrowia, pewnie aby sprawdzić czy nie jest się niepoczytalnym ;)

Po złożeniu wszystkich tych, jak tu przekonują niezbędnych dokumentów należy oczekiwać kilkanaście dni na otrzymanie permitu.

Wygląda to dość czasochłonnie (choć i tak utknęliśmy w Mendozie) ale też dość zniechęcająco. Wszystko wskazuje na to, że po kradzieży mojego plecaka jesteśmy skazani na lenistwo ;).

PS. Przy okazji jeszcze raz dziękuje za wszystkie wspierające i pełne poczucia humoru e-maile. Nie miałam pojęcia ze tak wiele osób w Ameryce Południowej zostało okradzionych. Fajnie wiedzieć, że ma się wsparcie.

Serdecznie wszystkich pozdrawiam :D.

08.10.2009

Na stronach radioa.pl po pewnej przerwie są już kolejne relacje z naszej podróży. Wchodzisz w zakładkę chdk i tam w zakładkę patronujemy. Przynajmniej na razie tak to wygląda bo zmienia się image strony.

07.10.2009

5.10.2009

Dalej juz bez plecaka!

Osiem miesięcy podróżowania po krajach wysokiego ryzyka jak Wenezuela, Ekwador, Boliwia, Peru i nic……pierwszy dzień w stolicy najbezpieczniejszego kraju Ameryki Południowej jak piszą przewodniki, Chile i…..stało się.

Z San Pedro de Atacama mieliśmy pojechać do Argentyny, do Salty. Okazało się jednak, że kupno biletów to dość czasochłonna procedura bo trzeba je znaczne wcześniej rezerwować.  Kilka kolejnych dni w San Pedro grożą pozostaniem tu na zawsze więc szybko podejmujemy decyzje, że wyjeżdżamy do Santiago i dalej do Mendozy. W zasadzie mieliśmy do Mendozy nie jechać ale skoro tak prowadzi nas los….niech tak będzie. Zanim dotarliśmy do terminalu w Santiago de Chile minęły 24 godziny. Wieczność, choć trzeba przyznać, że bardzo wygodna i z dobrym cateringiem. Kiedy wreszcie wysiedliśmy w stolicy Chile Jarek poszedł kupić bilety do Argentyny a ja pilnowałam bagaży. Zadanie proste, nieskomplikowane wiec nawet mimo zmęczenia nie powinno sprawiać problemu. Jarek stoi już przy kasie a do mnie podchodzi niewyraźnie mówiący Chilijczyk i proponuje city tour. Odmawiam. Mówi coś jeszcze więc grzecznie pytam „słucham”, on powtarza ale znowu nie rozumiem wiec mówię tylko „no, gracias”. On grzecznie mówi „disculpame” i powtarza to kilka razy jakbym nie usłyszała. Słyszałam i spojrzałam na plecaki które stały obok mnie. Jednego już nie było. Nie było też „grzecznego” sprzedawcy city tour. Szybka interwencja Jarka i pogoń z kierunku wskazanym przez sprzedawcę biletów była już za późna. Bliskość metra sprawia, że złodziej rozpływa się. Ten rozpłyną się niestety z moim plecakiem. 

Dobre kilka dni wciąż zadręczam się myślami. To niemożliwe. Ogromny plecak, na dworcu masa policji, do tego stałam przy tym bagażu, odwróciłam głowę zaledwie na chwilę ……to niemożliwe. A jednak. Jedynymi osobami które nie były ani zdziwione ani nawet nie próbowały podejmować jakichkolwiek działań byli policjanci. „Tak, to zdarza się tu wiele razy każdego dnia”, „skradzione bagaże raczej nigdy się nie odnajdują” – to jedyne co policja ma do powiedzenia w sprawie kradzieży.

Wściekłość, smutek, żal, poczucie winy, poczucie bezradności i brak pomysłów na to co dalej to uczucia z którymi wychodzę z posterunku policji. W plecaku było wszystko, absolutnie wszystko poza pieniędzmi, dokumentami, szczoteczką do zębów i aparatem fotograficznym bo te zwykle mam przy sobie.

Zostałam w tym co mam na sobie a niewiele tego bo w Chile jest już ciepła wiosna. Najbardziej boli brak górskich ciuchów i sprzętu bo to oznacza, że o górach muszę raczej zapomnieć. Zresztą biorąc pod uwagę to co mam zostaje mi chyba tylko brazylijska plaża ;).  

Przypomina mi się od razu, że sami Chilijczycy mówią o sobie, że Chilijczyk jak ma okazje to ukradnie. Wcześniej myślałam, że to nadmierna samokrytyka i nieco kokieterii. Teraz wiem, że to niestety prawda. Zastanawiam się tylko w jakim Chile byli autorzy przewodników które konsekwentnie piszą o bezpieczeństwie w Chile.

Moja tendencja do tego aby w każdym, nawet przykrym zdarzeniu umieć odnaleźć to co pozytywne tym razem śpi bardzo twardym snem. Nie umiem znaleźć nic pozytywnego w tym co się zdarzyło. Szczęśliwie kiedy to pisze minęło już kilka dni od kradzieży. W Mendozie urzekło mnie doskonale wino i parillady gdzie za jedyne 5$ objadasz się do woli grillowanymi mięsami i pysznymi sałatkami. Nadal nie mam plecaka, nadal mam tylko to w co byłam ubrana, plus kilka niezbędnych drobiazgów które kupiłam już w Mendozie, ale ……chyba już pogodziłam się ze stratą i nawet umiem dostrzec w tym pozytywne strony ;).

Po pierwsze: mam mniej dźwigania

Po drugie: nie musze się martwić o to, że cokolwiek mi ukradną

Po trzecie: mogę spać w każdym dormitorium bez obaw o swoje rzeczy

Po czwarte: nie mam kobiecych dylematów w co się ubrać, bo opcja jest zwykle tylko jedna, w to co jest czyste.

Po piąte: mam mniej ubrań do prania co oznacza, że pieniądze przeznaczane zwykle na pralnie mogę tu przeznaczyć np. na wino ;)

Po szóste: wszystkie rzeczy zawsze trzymam w porządku, nie da się ich rozrzucić po pokoju. W konsekwencji Jarek nie marudzi z tego powodu ;)

Jeśli masz  pomysł co jeszcze pozytywnego może być w braku plecaka………..napisz, możesz mi pomóc poczuć się nieco lepiej ;).